O principiño

Comentario de  Lucía Fernandez Cuiña


O principiño
Saint-Exupery
Galaxia

Ao ler este libro, unha dáse conta das diferenzas que hai entre vivir no mundo dos nenos ou dos adultos, e aínda que non sexa vivir, a ter ese pensamento.
Porque este libro fíxome darme conta de que  non pasa nada por fracasar, ou simplemente non ser a mellor en algo, xa que simplemente temos que valorar as pequenas cousas e os pequenos momentos, pero sobretodo que non sempre somos o centro do mundo,  que temos que mirar non só para nos, se non para os demais ou polo menos a xente que nos necesita.
Para rematar solo quero deixar claro que aunque non sexa o libro máis difícil do mundo, na miña opinión é un dos que máis ensinanzas ten, xa que da igual en que etapa da túa vida o leas, xa que sempre terá sentido. Sobretodo se o les cando eres adulto, xa que che vai facer abrir os ollos e vaste dar conta de que aunque te chamen infantil, pensar coma un neno non é o malo. Xa que cada un ten a súa personalidade, e aunque non sempre sexamos os mellores en algo o caso é intentalo, xa que o marabilloso de vivir é as diferenzas que hai entre cada un de nos.

A Rateira

Comentario de Alba Gómez Barros



 A Rateira
Agatha Chistie
Vicens Vives 

Nesta obra unha parella de mozos herdan unha mansión e convértena nunha casa de hóspedes. Nunha noite de inverno chega un sarxento de policía que lles advirte aos moradores que están en perigo. Teñen relación cun crime cometido en Londres. A partir dese momento a casa convértese nunha rateira.

Esta obra pareceume bastante interesante, de gran suspense, que me mantivo na lectura deste libro dende un principio ata o final. Foi unha lectura sinxela e rápida a pesar de que o xénero policial non é o meu punto forte.

A forma na que Agatha Christie narra os feitos provocoume intriga e púxenme na pel dun detective debido a que logo dun asasinato as pistas vanse amosando pouco a pouco.

A pesar de que fose unha obra teatral e para min non sexa común ler este tipo de libros, gustoume moito e metinme perfectamente na obra e na situación de cada personaxe.

Cómpre resaltar que toda a acción transcorre no mesmo espazo e por iso os conflitos entre os personaxes creáronme algunha confusión.

Atraeume todo o libro, pero o acto segundo foi o máis me chamou a atención. Acabeino dunha soa sentada.

En conclusión A rateira gustoume moito e mantivo en min a intriga todo o tempo. Recomendaría a persoas sobre todo que lles guste o xénero policial.

 

Frankenstein ou o moderno prometeo

Comentario de Roberto Agra


Frankenstein ou o moderno prometeo
Mary Shelley
Galaxia 

Que podo dicir de un libro tan bo coma este? Un libro que fixo a meu corazón encollerse pero tamén fixo que latese con gran velocidade impulsado pola emoción, o suspense e a tensión. Mary Shelley demostrou ter un gran talento para escribir e dar vida ao xénero do terror.

Cando empecei a lelo, non entendía como a historia acabaría virando cara a como se creou o demo antagonista da novela. Un soñador que se embarca nunha aventura de exploración, non entendía como iso tería que ver coa monstruosidade que todos coñecemos.

O protagonista inspiroume compaixón dende o principio, e sentín dor con todas as desgrazas que lle ocorreron por culpa do monstruo que el mesmo creou. Debo dicir tamén, que a biografía que o protagonista relata de si mesmo é simplemente magnífica, toda a evolución que se viu obrigado a sufrir dende o momento en que pensou que se convertera en pouco menos que un deus ata que remata na máis profunda das amarguras.

En definitiva, Frankenstein roza o atributo de obra mestra, só hai uns pequenos detalles que me desagradaron e que nin sequera merecen mención. 

Esta é unha lectura máis que recomendada para aqueles que disfrutan do xénero que busca espertar o medo no interior das persoas.

 

O principiño

Comentario de Miguel Lamazares


O principiño
Saint-Exupery
Galaxia

 

 

 

Non sabería definir este libro cunha  soa palabra, pareceume moi confuso, pero ao mesmo tempo, a ensinanza que quere transmitir é moi clara. A ensinanza é que as persoas maiores só pensan nelas mesmas, só pensan no material e non buscan o verdadeiro significado da vida. 

No libro aparecen algúns personaxes que corroboran estas actitudes das persoas maiores, como por exemplo os donos dos planetas. Cada personaxe secundario que encontra o Príncipe ao seu paso ten unha actitude e unha función diferente na historia.

Hai unha cousa que me sorprendeu moito, xa que cando o collín na biblioteca pensaba que  ía ser un libro infantil, e foi todo  o contrario, ata por momentos me resultou complicado lelo e seguir o fío da historia.

O que notas cando les o libro é a intención do autor de comparar a nenez coa época adulta, ademais desa ensinaza principal, no libro tamén podemos aprender moitas máis cousas, como por exemplo, o valor da amizade coa flor, ou co zorro, ou a relección do aviador co princípe.

O home que era xoves

Comentario de Roberto Agra Buján



O home que era xoves 
Gilbert Keith Chesterton
Ed. 2.0 editora

Existen poucos libros que lea nunha tarde, principalmente porque disfruto tomándome a lectura con calma e lendo só cando me apeteza, pero este libro fixo que non puidese despegar a vista del ata que o rematei.

Durante o tempo que estiven lendo o libro, deume a impresión de estar dentro dun xogo de bonecas rusas no cal cada capítulo vai descubrindo os segredos que rodean á cúpula anarquista de maneira que cada segredo da pé a outro máis enrevesado.

O secretario do consello anarquista, e o protagonista, son os personaxes que na miña opinión, están mellor plantexados, como o secretario demostra en todo momento ese malestar mental que non o deixa de mancar, como se reflexan as inquetudes de Syme cando se atopa por primeira vez con Domingo, todo iso fai que se estableza unha especie de empatía entre eses personaxes e o lector.

Non quixera rematar esta crítica sen facer mención á miña parte preferida do libro, a cal ten o seu momento álxido nunha cidade francesa a cal se levanta en armas para loitar contra o suposto inimigo.

 

Alicia no país das marabillas

Comentario de Lorena Vázquez Codesido


Alicia no país das marabillas
Lewis Carroll
Xerais

Este libro saca o lado máis fantasioso e imaxinativo dunha persoa, neste caso, o meu.

Ao ler o libro, a imaxinación e a forma de ver a vida da protagonista, vaite involucrando no libro, unha das cousas que máis me sorprende é a confianza que exerce Alicia sobre os personaxes deste conto, como por exemplo cando quixo entrar no xardín máxico e bebeu a poción para minguar de tamaño.

A súa relación co reloxeiro, co coello, coa eiruga (e a súa falla de entendemento entre eles), e o xogo do croquet coa raíña…. demóstranos a facilidade que tiña Alicia para facer amigos.

Eu creo que o único malo que ten este libro é o final , que parece que o autor o contou de corrido, querendo acabalo canto antes.

O que sen dúbida máis me gusta é o surrealismo da historia e os xogos de lóxica que presenta cada unha da súas páxinas, ademais tamén se poden apreciar as críticas que abertamente fai o autor sobre a sociedade.

Non resulta un libro aburrido, creo que podería lelo un montón de veces e xamais perdería a súa esencia. O libro en si é un pouco tolo, pero como di o gato de Chesire: ”Aquí todos estamos tolos”.

Se alguén me pedira consello para mercar un libro sen dúbida entre outros, recomendaríalle este. Porque creo que á pesar da idade que teña o lector vaille aportar algo diferente.

Este intre que pasei ao carón da xanela, recordando este libro que acabo de ler, fíxome chegar á conclusión de que todos aportamos algo, aínda que non sexamos semellantes.

Xente no rodicio

Comentario de David González Sampayo


Xente no rodicio
Xosé Neira Vilas
Galaxia

Opinión sobre "Xente no rodicio".

Xente no rodicio é un libro de relatos formado por varias historias que narran a realidade social galega da época do autor. A maioría dos relatos deste libro fixéronme rir e, en xeral, gustáronme moito e tamén me entreteron. Todos os seus relatos son moi sinxelos de ler e a verdade enganchan bastante ao lector facendo que este non perda as ganas de continuar lendo. Cómpre dicir que algúns dos relatos me provocaron tristeza. Esta tristura, o seu autor consegue representala grazas ao realismo da obra mesturado con elementos fantásticos, os cales gañan verosimilitude grazas á gran expresividade e enerxía coa que o autor narra estes feitos. Un feito moi curioso deste libro é que todos os personaxes que protagonizan cada un destes relatos, pertencen ás clases baixas, persoas que viven na aldea con escasos recursos económicos. Outro feito que cabe destacar é que algúns relatos están baseados en lendas ou contos populares contados desde a perspectiva do seu autor, Xosé Neira Vilas. A continuación, vou destacar positivamente un dos relatos e negativamente, outro.

O relato que máis me gustou foi o de "María", aínda que tamén me pareceu o máis triste. Neste conto nárrase a historia dunha muller que todos os días ás sete da tarde, que é a hora á que chega o autobús, se pon a mirar se del baixa Afonso, un home que marchara facía moito tempo e do cal a protagonista se namorara. A pesar de que o tempo pasaba e o home non chegaba, ela era optimista e tiña esperanzas de que Afonso chegara. En cambio todas as persoas que a rodeaban non a apoiaban, xa que sempre lle dicían que o home nunca volvería. Entón un día chegou á casa da protagonista un home para informala da morte de Afonso. Esta foi a historia que máis me gustou debido a emoción que se desprende dela e tamén é moi dura, xa que a muller non quería perder a esperanza, e o desenlace foi moi triste. O final da historia é unha mestura de emoción e tristeza, xa que o home que chega á casa da protagonista di: "Deixou unha carta pedindo que viñésemos aquí dar razón da súa morte". Iso danos a entender que Afonso nunca se olvidara de María, a protagonista deste relato.

A pesar de que, en xeral, o libro me gustou bastante, houbo un relato que non me gustou nada. Estoume referindo ao conto que se titula "A irmá de Susiño". Nesta historia cóntase a vida dun rapaz, cuxa irmá non ten moi boa fama no pobo no que viven. Deste relato o único que entendín foi que Suso, o protagonista, xa non quere cruzarse con ninguén da vila, para non escoitar como critican á súa irmá. Na miña opinión, este relato é bastante soso e faltalle chispa, por dicilo dalgunha maneira. Sinceramente, non me quedou moi claro o que o autor nos quere transmitir ou dar a entender neste conto.

Opinión sobre "A muller de ferro"

"A muller de ferro" é un libro de relatos nos que se conta a situación da Galicia da época franquista, mediante narracións moi entretidas. Nos contos que forman este libro o galego e a Galicia da posguerra aparecen personificados como personaxes débiles que nunca se dan por vencidos e que loitan ata o final, aínda que o desenlace case sempre sexa tráxico. Creo que o título deste libro, "A muller de ferro", está moi relacionado co que dixen anteriormente, é dicir, o título dá a entender que a lingua galega é un idioma que loita polos seus dereitos ata o final, de aí a que esta "muller" sexa de ferro. Ao igual que en "Xente no rodicio", os relatos están protagonizados por personaxes con escaseza de recursos e cuxa vida xira arredor dun problema que invade e domina o seu papel e a súa acción na obra. Os relatos deste libro, en xeral, gustáronme máis ca os de "Xente no rodicio", xa que me entretiveron máis e neles o autor cóntanos máis feitos empregando menos palabras e cunha maior sinxeleza expresiva ca en "Xente no rodicio". Este libro é moi facil de ler e comprender tanto polo seu léxico coma pola súa curta extensión e recoméndollo a todo o mundo. Ao igual que fixen en "Xente no rodicio", vou destacar positivamente un relato e negativamente outro.

Na miña opinión o mellor relato deste libro é, sen dúbida, "A parede". O relato comeza con dous canteiros picando nunha parede, cando de súpeto atopan os ósos dun humano. Entón un dos canteiros comeza a contarlle ao outro a historia dun home chamado Indival, o cal vive nunha casa e da casa do lado proceden saloucos a diario. El, cansado de escoitar os choros dun rapaz continuamente, chama a uns obreiros para que constrúan unha parede moi alta e ver se os berros cesan dunha vez por todas. Tras a contrución do muro os saloucos diminúen pero séguense a escoitar. Finalmente ante a desesperación de escoitar os choros día tras día, dille aos obreiros que levanten catro paredes arredor del e que coloquen unha tapa na parte superior. Os obreiros fixéronlle caso, pero Indival decátase de que non ten escapatoria e morre alí. Esta é unha historia triste pero ten un toque de humor, xa que a min persoalmente o momento en que Indival se decata de que non ten escapatoria, fíxome rir un pouco debido a que este home non debía ser moi listo. Por outra parte é un relato triste porque Indival representa o cárcere no que se atopa pechado o galego.

O relato que menos me gustou deste libro, foi "O corgo". Neste relato cóntase que un xornaleiro sempre realizaba o mesmo traxecto da súa eira ata a casa e da súa casa ata a eira. Un día era de noite e o camiño estaba moi escuro, entón o xornaleiro non vía moi ben e caeu nun corgo moi escuro e esvaradizo, xa que estaba cheo de lama. Tras varios intentos por intentar saír, non o conseguiu e cando case estaba fóra, esvarou e caeu, morrendo alí entre a lama. Este relato non me gustou, xa que non me enganchou e non lle atopei sentido. Xuntando todos os relatos de "Xente no rodicio" e "A muller de ferro", este foi sen dúbida o que menos me divertiu e entreteu, polo tanto para min este conto foi o peor.

Orlando. Unha biografía

Comentario de David González Sampayo


 Orlando
Virginia Wolf
Irmás Cartoné

Este libro lino grazas á recomendación de Carla González Silva, que me dixo que este libro era moi interesante e debía lelo, xa que inculca moitos valores e transmíteche moitas emocións. Neste libro mestúranse elementos fantásticos con outros reais, pero estes son contados cunha gran normalidade, o que fai que sexan máis verosímiles. Creo que é unha das primeiras veces que leo unha biografía, como ben di o título. Ademais é unha biografía moi orixinal e pouco común, xa que estamos acostumados a ler biografías nas que se plasma a vida dunha persoa e as cousas que fixo, en cambio nesta, a súa autora, Virginia Woolf, entrelaza dun xeito marabilloso e formidable, feitos reais e fantásticos. Con esta técnica a escritora consegue que o lector estea enganchado todo o tempo a obra sen perder detalle, e que nel aumenten, co paso do tempo, as ganas de ler e a intriga de saber o que acontecerá co paso das follas. É un libro sinxelo de ler e entender, xa que non abunda a ironía ao longo da historia. Como ben dixen neste parágrafo, en xeral, o libro encantoume.

Esta novela é a biografía dun home chamado Orlando, o cal ten unha gran relación de amizade coa raíña Isabel I e provén dunha familia noble con moitos cartos. Cando Isabel I morre, Orlando coñece a Sasha e durante uns días mantéñense en contacto. Un día estes dous acordan citarse nun lugar para fuxir os dous xuntos, pero Sasha non aparece e Orlando séntese moi decepcionado. Tras este suceso marcha para unha casa que ten no campo e invita a un escritor inglés moi famoso, Nick Greene, para que pase alí uns días con el. Tras pasar varias noites en vela, Greene decide marchar pero escribe un poema inspirado na casa de campo de Orlando. Pasados uns días unha muller chamada Harriet achégase con moita frecuencia á casa de Orlando, xa que lle gusta. Para fuxir, pídelle ao monarca que o traslade a Constantinopla, pero debido a unhas revoltas regresa pronto a Inglaterra. Cando Orlando chega a Gran Bretaña, descubre que Harriet é un home que se disfrazou de muller para conquistalo. Orlando sufre un cambio de sexo e un día que camiñaba polo campo tropezou e foi asistido por un mariñeiro. Orlando chega a Londres onde publica un libro que co paso do tempo acadará unha gran fama e será moi coñecido.

Unha das cousas que máis me sorprendeu da historia foi o momento en que a autora conta que Orlando ao chegar á súa casa de campo durme sete días seguidos. O mellor de todo isto é que a historia absorbe ao lector dunha forma que fai que este non se decate destes feitos, ademais da verosimilitude coa que estes son narrados. Ademais, desta obra despréndese que a homosexualidade era unha cousa bastante penalizada e castigada naquela época, xa que Harriet é un home que está namorado de Orlando, e tense que disfrazar de muller para ocultar que é homosexual.