Comentario de Sonia
Troitiño Loureiro
Nove
María Lado
Fervenza
Nove é un libro de María Lado que fala do
desacougo, do exilio interior e da dor. Os libros de poesía son, para min, uns dos
meus preferidos, e aínda máis se neles se mostra unha forma distinta de
escribir poesía, como é o caso desta autora. Non o identifico como un dos meus
libros preferidos, pero si debo dicir que me agradou considerablemente. Nel recóllense
unha serie de poemas que xuntos conforman unha única unidade que relata unha
historia. O que máis me impresionou, quizais, foi a portada tan característica
que presenta este libro, a cal aínda non conseguín comprender de todo ben. Unha
das cousas que realmente me agrada deste poemario que tamén aparece noutros
desta mesma autora, o cal a fai única e especial dende o meu punto de vista, é
a recompilación dunha serie de cancións relacionadas co título do
libro: "nove". Debido ao meu gran interese polo mundo da música, véxoo
como algo realmente interesante o feito de compaxinar esta coa
poesía. Nel conséguese transmitir ao lector o continuo estado de desacougo que
habita en cada un dos versos. Como era de esperar tratándose desta autora, o poemario
componse de versos realmente fermosos entre os cales eu quero facer referenza a
un:
aínda que o oculten co seu xesto
todos aquí perseguen
madrugadas sen lúa,
-cando o horizonte atrae buques silenciosos,
naves que adormecen o mar coa súa caricia de seda-.
A súa lectura resultoume un tanto complexa en
certos casos e incluso estraña, pero en xeral, a súa comprensión foi bastante
sinxela. O argumento principal deste libro pareceume moi interesante e conmovedor. Consegue
chegar ata o máis profundo de cada quen e somerxelo nun sen parar de
sentimentos. Para rematar, dicir que recomendo este libro, ou calquera dos
publicados por María Lado, a todos aqueles amantes da poesía. Sen dúbida, os seus
poemas son únicos e refléxase, en cada un deles, unha pequena parte da autora.
