Bilbao-New York-Bilbao

Comentario de Vanesa Lalín



Bilbao-New York-Bilbao
Kirmen Uribe
Xerais

Outra vez atopeime cun libro que ten un título que me gustou moito , pero unha vez que o rematei de leer desilusionoume un pouco, non sei se foi por ese final tan aberto, onde a miña cabeza pensaba varias cousas ou pola maneira de transmitir a historia que se nos conta durante un voo que vai de Bilibao a New York. Para min é como se lle faltara movemento, acción…, non sei como explicalo, pero ás veces pareciame que estaba lendo historias todas diferentes, aínda que no fondo tiñan todas en común a historia de tres xeracións da mesma familia, que había que ir unindo e enlazando para así poder formar a historia, onde o protagonoista, Kirmen Uribe, era como o eixe que unia esas historias, que unha vez aparecían como cartas, outra como diarios, poemas, e incluso como e-mails, onde se intenta reflexar o paso do tempo, é dicir, o pasado e o presente, e ás veces dabame a impresión que quería chegar o futuro.

Por outro lado creo que no fondo este libro o que intenta transmitir e que o protagonista sente unha especie de rexeitamento a continuar coa tradición de pescadores que tiña a súa familia, pero a pesar disto vese o gran amor que el sente por todos os pescadores, que neste caso son os vascos, pero as historias que nos conta poderían ser as de calquera mariñeiro de calquera lugar.

Para min este libro esta cheo de moitas ideas diferentes e acontecementos onde me fixeron reflexionar e pensar en varias ocasións para así entender o seu contido pouco a pouco, onde descubrin que a tradición oral era moi importante, pero que as veces me facía difícildiferenciar os feitos reais do que podían ser mitos dunha familia de pescadores en concreto.

Como resumo podo dicir que non é un libro que me entusiasmara, pero que no fondo me fixo ver cousas para comprender mellor outras maneiras de vivir.7

Fontán

Comentario de Francisco Rodríguez


Fontán
Marcos Calveiro
Galaxia

Este foi o primeiro libro do escritor Marcos Calveiro. Oíra moitos eloxios respecto deste escritor pero por desgraza, todos ese eloxios non se viron reflectidos nesta novela.

Primeiro comezarei facendo referencia ó conxunto do libro. Este, desenvovle a vida do personaxe Domingos Fontán, dende a súa complicada infancia, pasando pola época adulta chea de brancos e sombras ata chegar á súa vellez coa que culmina o libro. Este pequeno toque que este libro ten de "Biografía" foi un detalle que non me gustou demasiado xa que non son moi fan deste tipo de novelas.

Se tivera que destacar algo deste libro sería o gran detallismo que Marcos fai á hora de describir os ambientes por onde transcorre toda a acción, xa que axuda á lectura do libro e que polo menos en min conseguiu o efecto máxico de mergullarme en cada un dos ambientes nomeados ata chegar a imaxinar que era eu o que estaba alí. Estes diferentes ambientes parecéronme moi interesantes xa que me serviron para aprender cousas sobre épocas ou acontecementos pasados que descoñecía como a Guerra de Independencia contra os franceses, espazo onde trascorre gran parte da trama. Tamén gústame o feito de que fai alusión a moitos lugares pretos de aquí, como cando Marcos introduce a Bermés coma lugar de nacemento do catedrático Xosé Rodriguez, mestre de Fontán. Ó mesmo tempo tamén fai referencia a personaxes de gran importacia coma Xulio Verne.

Por outra parte gustoume o toque de sentimentalismo que Marcos lle deu a esta novela en certas partes e que persoalmente conseguiu tocarme o corazón. Este sentimentalismo vese reflectido principalmente na difícil infancia que "Mingos" sufriu, con isto penso que Marcos quere facer unha especie de crítica a un problema que se atopa coma protagonista na sociedade actual e que cada vez está a acabar con máis nenos que non poden aguantar sobre as súas costas o enorme peso que conleva o bulling.

Esa parte fíxome reflexionar no importante que é levantarse e loitar polos teus soños para alguén que sofre ese acoso, como este personaxe que nunca se rindeu e finalmente conseguiu o seu obxectivo soñado tantas veces, pero que aínda non o conseguira acadar. Este soño foi un avance importantísimo non só na sociedade pasada e galega senón que tamén na sociedade actual e española. Este avance foi a consecución da primeira carta xeográfica dun territorio español, de Galiza. Nisto pareceume admirable a persuasión de nunca rendirse ata por fin acadar o seu obxectivo de publicar esa ansiada carta aínda que o tivera que facer, polos diversos obstáculos que lle puxeran aquí en España, en Francia.

Sen embrago pese a todos estes detalles anteriores que parecía que ían facer deste libro unha novela moi boa, a balanza do aburrimento ou do desagrado foi quén venceu nesta batalla utilizando coma arma principal a falta de acción que sempre lle fai ben a un libro e outras armas coma un linguaxe relativamente complexo de entender ou a falta de algo que che faga engancharte ó libro coma se dunha cadea se tratara sen poder desapegarte del ata rematalo.

En definitiva un libro que non me resultou doado de todo de ler pero que cunhas pequenas introduccións de acción pode chegar a ser un gran libro, que volvería ler a gusto pero de momento costaríame volver a lelo.

O siñor Afranio ou como me rispei das gadoupas da morte

Comentario de Raquel García


O siñor Afranio ou como me rispei das gadoupas da morte
Antón Alonso Ríos
A Nosa Terra

"O Siñor Afranio" é un libro autobiográfico de Antón Alonso Ríos. A través del podes descubrir a cruel realidade sufrida durante a Guerra Civil en Galiza porque ninguén mellor que Alonso Ríos para relatar os duros tempos polos que tivo que pasar.
Neste libro plásmase o inferno que tivo que vivir esta persoa para como ben di el 'risparse das gadoupas da morte'. Grazas ao seu enxeño e instinto de supervivencia logra escapar das mans dos seus perseguidores facéndose pasar por quen non é pero en quen o tempo converteu.
Sinto admiración polas persoas que no seu tempo axudaron a fuxidos e a pobres ou as dúas cousas ao mesmo tempo xa que poñían en perigo a súa vida por axudar aos demais. Esas son as persoas que se poden denominar propiamente así.
'O Siñor Afranio' chegoume ao corazón porque Alonso Ríos era unha persoa que sen ningunha culpa foi perseguido e mesmo á que lle foi posto prezo á súa vida; neste caso Alonso gañou a batalla pero... cantas persoas máis houbo que non lograron saír con vida desa dura etapa que marcou a Galiza? Cantas persoas sen culpa ningunha aparecían mortas cada día en cunetas e montes? Cantas? E por que? Porque a catro persoas que se crían superiores se lles deu por sobrepoñerse por enriba dos demais crendo así que a súa vida valía máis, créndose superiores.
Sinto un pouco de noxo polos que por medo á morte se uniron ao bando asoballador levando así moitas vidas de inocentes por diante para salvar a súa.
En conclusión, é un libro engaiolante que te achega á realidade da época sanguenta en Galiza en primeira persoa.

O siñor Afranio ou como me rispei das gadoupas da morte

Comentario de Vanesa Lalín Pousa


O siñor Afranio ou como me rispei das gadoupas da morte
Antón Alonso Ríos
A Nosa Terra

Cando collín na biblioteca este libro imaxinei que contaría unha historia sobre un señor, un señor xa maior, pero non foi así, este “Sinor Afranio” era moito máis novo do que eu pensaba, sorprendéndome moito por ser unha autobiografía do propio autor, Alonso Ríos, que se escondeu detrás dese personaxe para así poder escaparse ou máis ben refuxiarse da morte .

O “Sinor Afranio” agóchase para que os falanxistas non o apresaran, para min foi un home con moito valor, que grazas os seus enxeños ía escapando dos seus verdugos, onde o seu único obxetivo era seguir con vida, xa que foi un gran loitador das súas ideas, que o levaron a esa situación onde tivo que vivir coa pobreza, coa fame, coa soidade que nesa época eran moi común aquí na nosa terra, debido ás inxustizas e abusos políticos que se cometían en moitas ocasións.

Gústoume moito a maneira de enfrontarse aos problemas que lle ían xurdindo, onde sempre sabía o que quería, e coas súas ideas improvisadas logrou conseguir fuxir por distintos lugares de Galicia, ata que por fin conseguiu o seu propósito, chegar a Bos Aires e seguir alí loitando polas súas ideas que nunca deixou esquecer.

Este o principio foi un libro que pensei que non me ía gustar, paréceme que pode ser que cando o abrín e vin tanto prólogo pareceume aburrido, pero non foi así, xa que aínda que por un lado pode ser triste debido ás inxustizas que se cometen, por outro lado a maneira de enfrontarse a elas o protagonista sacoume algún sorriso debido a maneira de buscar solucións para todo.

Por outro lado que o personaxe principal chegara a poder conservar a súa vida foi algo que me fixo sentir ben, despois de tantos traballos veuse recompensado dalgunha maneira.

E como resumo este libro foime fácil de ler e ensinoume algo máis do que pasaba aquí en Galicia durante a guerra civil, onde calquera de nós, nesa época podería estar na mesma situación cá Afranio .

A nosa cinza

Comentario de Patricia Lázara Framiñán


A nosa cinza
Xavier Alcalá
Galaxia

Este libro cóntanos a vida de Xoán dende que naceu ata que acabou quinto de bacharelato. Xoán nace en 1947 nunha familia acomodada e galeguista e era o irmán máis pequeno, xa que a nai morrera no parto. Anos despois o pai volve casar e ten outra filla.  Cóntanos como aprende a ler e a escribir cos ensinos de seu avó na casa e máis tarde coas amigas (e algunha profesora particular) de dona Lucía, a súa avoa materna, que lle ensinan inglés, a preparación para a comuñón, etc, e  como, máis adiante, comeza o instituto e o bacharelato, onde coñece a Avelino, o seu mellor amigo e onde máis tarde coñece a Luís, un rapaz de Castela, aínda que ten un “inimigo”, o Souza. Tamén nos conta o seu primeiro amor, Miss Pamela Barklay, a súa profesora de inglés, e despois o seu gran amor Miluca Rodeiro. Este libro é bastante longo e nos dous primeiros capítulos aburrido, pero pouco a pouco vaste enganchando e termínase moi rápido. A verdade é que me gustou. Recoméndollo a aquelas persoas ás que lle interesen coñecer a vida dun rapaz que viviu no 1947.

As voces baixas

Comentario de Lucía García Rodríguez


As voces baixas
Manuel Rivas
Xerais

"As voces baixas é un libro precioso" foi a frase que me fixo coller este libro e comezar a ler.

Non sei se foi a maneira na que está relatado coas palabras que descoñecía ou os cambios de tempo como estar contando unha historia da infancia e pasar a outra doutro ano, pero non me quedei con moitas cousas. Unha das cousas que máis me gustou foron as fotos que ían aparecendo ao longo das páxinas.

O libro conta un pouco a vida do autor, Manuel Rivas. As anécdotas do ambiente rural no que medrou. Lendo o libro pódese apreciar a diferente infancia. Algúns dos nenos de hoxe medran con maquiniñas ao seu redor e todo tipo de cousas, e non por iso son máis felices. Perden esa época de xogar e brincar, e unha das miñas cousas preferidas: inventar os propios xogos. Isto refléxase moi ben no libro. Pareceume que estaba moi unido á súa irmá María. Estes capítulos son os que máis me gustaron.

Tamén fala algo da vida adulta, pero esa parte non me gustou moito.

É curioso ler a biografía de alguén novo, pois aínda lle quedan moitas cousas por vivir.

Este é o segundo libro de Manuel Rivas que leo, pero tampouco me enganchou. Para comprendelo mellor tería que volver lelo.