ESTA É A PÁXINA EXCLUSIVA DAQUEL ALUMNADO QUE QUERE COMENTAR, OPINAR E REFLEXIONAR SOBRE AS SÚAS LECTURAS.
UN RECUNCHO FEITO POR E PARA EL.

Amosando publicacións coa etiqueta Fomento da lectura. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Fomento da lectura. Amosar todas as publicacións

09/11/15

Unha lectora fóra do común

Comentario de Ánxela Barrio


Unha lectora fóra do común
Alan Bennett
Rinoceronte


A obra "Unha lectora fóra do común" de Alan Bennet é coma un caramelo agre que pouco a pouco se vai endozando. Con isto quero dicir que vai mellorando páxina a páxina.
Este libro fixo que me metera na súa historia coma se realmente pertencera a ela debido ao entusiasmo que tiña a protagonista ao ler. Provocaba en min una curiosidade por degustar eses libros dos que ela falaba. Gustoume moito a relación que mantiñan en común Norman e a raíña e a súa paixón pola lectura.
Quixera destacar una intervención do dicionario, opsímata: dise de quen aprende tarde na vida, porque a pesar de que a protagonista comezara a ler nunha idade tardía penso que nunca é tarde para comezar algún propósito ou afección, senón que é peor deixalo pasar.
As últimas liñas desta historia deixáronme realmente abraiada pola miña conclusión: a raíña sería capaz de deixar o seu importante posto polo que considera realmente a súa vocación.

13/10/15

Unha soidade demasiado ruidosa

Comentarios de Nerea Álvarez


Unha soidade demasiado ruidosa
Bohumil Hrabal
Rinoceronte




Este é un dos libros que máis me gustaron, sen dúbida ningunha. Trata sobre un home que se chama Hant’a, que durante máis de trinta e cinco anos traballa fabricando balas a partir de triturar papel. O que máis me gustou desta home é  forma na que adoza o seu traballo. Como ben  di: ” A miña misa, o meu ritual consiste non só en ler estes libros, senón en meter algún en cada paquete que preparo, e é que teño a necesidade de embelecer cada paquete, de darlle a miña firma. "

Encántame que aínda que se dedique a iso é tan doce e tan achegado á xente. Hant’a é un home sabio a quen lle encanta ler. Eu, por un momento sentinme identificada con el porque intenta saír adiante e gústalle ler igual ca min. O que menos me gustou deste libro é que repite moitas cousas ó longo do libro. Por exemplo en case todos os capítulos repite a que se dedica ou cando di que é un home sabio e feliz;  esas cousas son as que menos me gustaron pero polo demais encantoume todo.
 

12/06/15

O Parnaso sobre rodas

Comentario de Raquel García







O Parnaso sobre rodas
Christopher Morley
Rinoceronte





  O Parnaso sobre rodas é un libro profundo. Trata sobre unha muller que no comezo do libro aborrece que seu irmán rompa coa rutina apracible da granxa por converterse en escritor. Ata que un día un home cun parnaso turrado por unha besta cambia a súa rutina. A señora McGill aos seus 39 anos pasa de ser unha muller que practicamente se dedica ás tarefas domésticas a ser unha aventureira comerciante de libros. Experimenta un gran cambio sobre todo emocional, estando 15 anos metida traballando nunha granxa, apenas saíu dela e xa todo era rutineiro.
  O que me gusta deste libro é que demostra que aínda que pases da determinada idade na que es novo aínda che queda moito por diante e moitas aventuras e experiencias que vivir. Tamén que nunca é tarde para namorarse por primeira vez, que cando pensas que xa non che queda nada por sentir o sentes e comezas a vivir a vida, nunca mellor dito.
 O irmán da protagonista representa un pouco o home machista, el pode saír a experimentar cousas novas pero a súa irmá non, ten que quedar na granxa a facerlle a comida e ocuparse dos asuntos da vivenda. O único que non me gustou moito foi que neste libro denomínase á xente do rural como xente inculta que a penas nunca leu un libro, xente sen coñecementos etc... pero segundo este libro a xente da cidade era máis sabia e coñecedora, na realidade isto non ten por que ser así, hai xente de todo en todos os sitios e tamén non por ler libros vas saber máis, xa que ás veces as experiencias que adquires co paso do tempo pódenche ensinar máis cousas ca moitos libros.

29/03/15

Percebes o lechugas o taburetes

Un artigo de Javier Marías que me gustaría que lerades:

l titular no podía ser más triste para quienes pasamos ratos magníficos en esos establecimientos: “Cada día cierran dos librerías en España”. El reportaje de Winston Manrique incrementaba la desolación: en 2014 se abrieron 226, pero se cerraron 912, sobre todo de pequeño y mediano tamaño. Las ventas han descendido un 18% en tres años, pasándose de una facturación global de 870 millones a una de 707. La primera reacción, optimista por necesidad, es pensar que bueno, que quizá la gente compra los libros en las grandes superficies, o en formato electrónico, aunque aquí ya sabemos que los españoles son adictos a la piratería, es decir, al robo. Nadie que piratee contenidos culturales debería tener derecho a indignarse ni escandalizarse por el latrocinio a gran escala de políticos y empresarios. “¡Chorizos de mierda!”, exclaman muchos individuos al leer o ver las noticias, mientras con un dedo hacen clic para choricear su serie favorita, o una película, o una canción, o una novela. “Quiero leerla sin pagar un céntimo”, se dicen. O a veces ni eso: “Quiero tenerla, aunque no vaya a leerla; quiero tenerla sin soltar una perra: la cultura debería ser gratis”.
Pero el reportaje recordaba otro dato: el 55% no lee nunca o sólo a veces. Y un buen porcentaje de esa gente no buscaba pretextos (“Me falta tiempo”), sino que admitía con desparpajo: “No me gusta o no me interesa”. Alguien a quien no le gusta o no le interesa leer es alguien, por fuerza, a quien le trae sin cuidado saber por qué está en el mundo y por qué diablos hay mundo; por qué hay algo en vez de nada, que sería lo más lógico y sencillo; qué ha pasado en la tierra antes de que él llegara y qué puede pasar tras su desaparición; cómo es que él ha nacido mientras tantos otros no lo hicieron o se malograron antes de poder leer nada; por qué, si vive, ha de morir algún día; qué han creído los hombres que puede haber tras la muerte, si es que hay algo; cómo se formó el universo y por qué la raza humana ha perdurado pese a las guerras, hambrunas y plagas; por qué pensamos, por qué sentimos y somos capaces de analizar y describir esos sentimientos, en vez de limitarnos a experimentarlos.
A ese individuo no le provoca la menor curiosidad que exista el lenguaje y haya alcanzado una precisión y una sutileza tan extraordinarias como para poder nombrarlo todo, desde la pieza más minúscula de un instrumento hasta el más volátil estado de ánimo; tampoco que haya innumerables lenguas en lugar de una sola, común a todos, como sería también lo más lógico y sencillo; no le importa en absoluto la historia, es decir, por qué las cosas y los países son como son y no de otro modo; ni la ciencia, ni los descubrimientos, ni las exploraciones y la infinita variedad del planeta; no le interesa la geografía, ni siquiera saber dónde está cada continente; si es creyente, le trae al fresco enterarse de por qué cree en el dios en que cree, o por qué obedece determinadas leyes y mandamientos, y no otros distintos. Es un primitivo en todos los sentidos de la palabra: acepta estar en el mundo que le ha tocado en suerte como un animal –tipo gallina–, y pasar por la tierra como un leño, sin intentar comprender nada de nada. Come, juega y folla si puede, más o menos es todo.
Tal vez haya hoy muchas personas que crean que cualquier cosa la averiguarán en Internet, que ahí están los datos. Pero “ahí” están equivocados a menudo, y además sólo suele haber eso, datos someros y superficiales. Es en los libros donde los misterios se cuentan, se muestran, se explican en la medida de lo posible, donde uno los ve desarrollarse e iluminarse, se trate de un hallazgo científico, del curso de una batalla o de las especulaciones de las mentes más sabias. Es en ellos donde uno encuentra la prosa y el verso más elevados y perfeccionados, son ellos los que ayudan a comprender, o a vislumbrar lo incomprensible. Son los que permiten vivir lo que está sepultado por siglos, como La caída de Constantinopla 1453 del historiador Steven Runciman, que nos hace seguir con apasionamiento y zozobra unos hechos cuyo final ya conocemos y que además no nos conciernen. Y son los que nos dan a conocer no sólo lo que ha sucedido, sino también lo que no, que con frecuencia se nos aparece como más vívido y verdadero que lo acaecido. Al que no le gusta o interesa leer jamás le llegará la emoción de enfrascarse en El Conde de Montecristo o en Historia de dos ciudades, por mencionar dos obras que no serán las mejores, pero se cuentan entre las más absorbentes desde hace más de siglo y medio. Tampoco sabrá qué pensaron y dijeron Montaigne y Shakespeare, Platón y Proust, Eliot, Rilke y tantos otros. No sentirá ninguna curiosidad por tantos acontecimientos que la provocan en cuanto uno se entera de ellos, como los relatados por Simon Leys en Los náufragos del “Batavia”, allá en el lejanísimo 1629. De hecho ignora que casi todo resulta interesante y aun hipnotizante, cuando se sumerge uno en las páginas afortunadas. Es sorprendente –y también muy deprimente– que un 55% de nuestros compatriotas estén dispuestos a pasar por la vida como si fueran percebes; o quizá ni eso: una lechuga; o ni siquiera: un taburete.

28/03/15

Entrade!

Nestas vacacións, aproveitade:


22/12/14

Tardes con Margueritte

Comentario de Xosé Manuel Fernández
 

Tardes con Margueritte
Marie-Sabine Roger
Galaxia









Tardes con Margueritte o libro escrito por Marie-Sabine Roger é unha obra interesante e a súa vez divertida que nos dá unha lección sobre que a lectura non é tan mala como moitos pensan.

Pareceume moi divertido e fíxoseme moi curto grazas ao personaxe principal, Germain, unha persoa que me facía moita graza, non só pola súa forma de actuar, tamén pola súa forma de ser. Ademais cando na historia apareceu esa velliña tan feitiña como era Margueritte, decidinme a non soltar o libro ata rematalo.
Sorprendeume bastante a forma de actuar de Germain cando coñeceu a Margueritte, xa que realmente o único que tiñan en común cando se coñeceron foi que os dous contaban as pombas, e a pesar diso parecía como se Germain se namorase dende un primeiro momento dela, iso que Germain estaba cunha xove moi guapa.
Unha das personaxes que mais me gustou foi Margueritte, que fixo que Germain conseguise aprender máis sobre a lectura e o interesante que pode chegar a ser. Incluso fixo que el se afastase algo dos seus amigos simplemente para estar máis con ela.
A personaxe que menos me gustou foi a nai de Germain porque a pesar de que había momentos onde o defendera e fixese o mellor para el, a maior parte da súa vida pasouna tratándoo mal e insultándoo diante da xente. Esta actitude quizais se debe a que Germain naceu accidentalmente, pero durante o libro veremos que a historia cambia e fará que (para min dunha maneira demasiado inxusta) a vida lle pague co que se merece.
A pesar de que este libro sexa bastante divertido, hai partes do libro bastante tristes pero que non te desanimarán, xa que todas acaban ben e non te farán perder as gañas de seguir lendo esta espléndida peza e que eu recomendo a todo o mundo.

25/05/14

Pois si


24/03/14

A expedición dos libros

Comentario de Marta Campelo


A expedición dos libros
Vicente Muñoz Puelles
Oxford 




Este libro pareceume entretido e moi fácil de ler. O escritor usa o recurso da personificación, porque os libros dunha biblioteca son os personaxes da historia.
Impresionoume  que os libros quéixanse de que ninguén os le. Probablemente iso tamén pasa moi a miúdo nos nosos días.
 Tamén fai pensar en que cada libro ten a personalidade das historias que narran e un detalle moi bonito é cómo o Manual de Restauración coa axuda da Enciclopedia do Bricolaxe reparan algúns libros.

12/11/13

Historias


21/09/13

Ler é medrar


31/07/13

Nin caso...


24/07/13

Que sexa dobre!


26/06/13

Ide á biblioteca para ler no verán

Unha recomendación: non deixedes de ler este verán. E xa me contaredes á volta as vosas fantásticas lecturas!

20/04/13

Poesía


12/02/13

Posibilidades da lectura


11/02/13

Elixindo


12/01/13

Durmo ou leo?