Comentario de Ánxela Barrio
Unha lectora fóra do común
Alan Bennett
Rinoceronte
ESTA É A PÁXINA EXCLUSIVA DAQUEL ALUMNADO QUE QUERE COMENTAR, OPINAR E REFLEXIONAR SOBRE AS SÚAS LECTURAS.
UN RECUNCHO FEITO POR E PARA EL.
Amosando publicacións coa etiqueta Fomento da lectura b>. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Fomento da lectura b>. Amosar todas as publicacións
09/11/15
Unha lectora fóra do común
A obra "Unha lectora fóra do común" de Alan Bennet é coma un caramelo agre que pouco a pouco se vai endozando. Con isto quero dicir que vai mellorando páxina a páxina.
Este libro fixo que me metera na súa historia coma se realmente pertencera a ela debido ao entusiasmo que tiña a protagonista ao ler. Provocaba en min una curiosidade por degustar eses libros dos que ela falaba. Gustoume moito a relación que mantiñan en común Norman e a raíña e a súa paixón pola lectura.
Quixera destacar una intervención do dicionario, opsímata: dise de quen aprende tarde na vida, porque a pesar de que a protagonista comezara a ler nunha idade tardía penso que nunca é tarde para comezar algún propósito ou afección, senón que é peor deixalo pasar.
As últimas liñas desta historia deixáronme realmente abraiada pola miña conclusión: a raíña sería capaz de deixar o seu importante posto polo que considera realmente a súa vocación.
Atoparalo en Fomento da lectura, Rinoceronte, Tradución
13/10/15
Unha soidade demasiado ruidosa
Comentarios de Nerea Álvarez
Unha soidade demasiado ruidosa
Bohumil Hrabal
Rinoceronte
Unha soidade demasiado ruidosa
Bohumil Hrabal
Rinoceronte
Este é un dos libros que máis me gustaron, sen dúbida
ningunha. Trata sobre un home que se chama Hant’a, que durante máis de trinta e
cinco anos traballa fabricando balas a partir de triturar papel. O que máis me
gustou desta home é forma na que adoza o
seu traballo. Como ben di: ” A miña misa, o
meu ritual consiste non só en ler estes libros, senón en meter algún en cada
paquete que preparo, e é que teño a necesidade de embelecer cada paquete, de
darlle a miña firma. "
Encántame que aínda que se dedique a iso é tan doce e tan achegado á
xente. Hant’a é un home sabio a quen lle encanta ler. Eu, por un momento
sentinme identificada con el porque intenta saír adiante e gústalle ler igual
ca min. O que menos me gustou deste libro é que repite moitas cousas ó longo do
libro. Por exemplo en case todos os capítulos repite a que se dedica ou cando
di que é un home sabio e feliz; esas
cousas son as que menos me gustaron pero polo demais encantoume todo.
Atoparalo en Fomento da lectura, Rinoceronte, Soidade, Tradución
12/06/15
O Parnaso sobre rodas
Comentario de Raquel García
O Parnaso sobre rodas
Christopher Morley
Rinoceronte
O Parnaso sobre rodas é un libro profundo. Trata sobre unha muller
que no comezo do libro aborrece que seu irmán rompa coa rutina apracible da
granxa por converterse en escritor. Ata que un día un home cun parnaso turrado
por unha besta cambia a súa rutina. A señora McGill aos seus 39 anos pasa de ser
unha muller que practicamente se dedica ás tarefas domésticas a ser unha
aventureira comerciante de libros. Experimenta un gran cambio sobre todo
emocional, estando 15 anos metida traballando nunha granxa, apenas saíu dela e
xa todo era rutineiro.
O que me gusta deste libro é que demostra que aínda que pases da
determinada idade na que es novo aínda che queda moito por diante e moitas
aventuras e experiencias que vivir. Tamén que nunca é tarde para namorarse por
primeira vez, que cando pensas que xa non che queda nada por sentir o sentes e
comezas a vivir a vida, nunca mellor dito.
O irmán da protagonista representa un pouco o home machista, el pode
saír a experimentar cousas novas pero a súa irmá non, ten que quedar na granxa a
facerlle a comida e ocuparse dos asuntos da vivenda. O único que non me gustou
moito foi que neste libro denomínase á xente do rural como xente inculta que
a penas nunca leu un libro, xente sen coñecementos etc... pero segundo
este libro a xente da cidade era máis sabia e coñecedora, na realidade isto non
ten por que ser así, hai xente de todo en todos os sitios e tamén non por ler
libros vas saber máis, xa que ás veces as experiencias que adquires co paso do
tempo pódenche ensinar máis cousas ca moitos libros.
Atoparalo en Fomento da lectura, Rinoceronte, Tradución
29/03/15
Percebes o lechugas o taburetes
Un artigo de Javier Marías que me gustaría que lerades:
l titular no podía ser más triste para quienes pasamos ratos magníficos en esos establecimientos: “Cada día cierran dos librerías en España”.
El reportaje de Winston Manrique incrementaba la desolación: en 2014 se
abrieron 226, pero se cerraron 912, sobre todo de pequeño y mediano
tamaño. Las ventas han descendido un 18% en tres años, pasándose de una
facturación global de 870 millones a una de 707. La primera reacción,
optimista por necesidad, es pensar que bueno, que quizá la gente compra
los libros en las grandes superficies, o en formato electrónico, aunque
aquí ya sabemos que los españoles son adictos a la piratería, es decir,
al robo. Nadie que piratee contenidos culturales debería tener derecho a
indignarse ni escandalizarse por el latrocinio a gran escala de
políticos y empresarios. “¡Chorizos de mierda!”, exclaman muchos
individuos al leer o ver las noticias, mientras con un dedo hacen clic
para choricear su serie favorita, o una película, o una canción, o una
novela. “Quiero leerla sin pagar un céntimo”, se dicen. O a veces ni
eso: “Quiero tenerla, aunque no vaya a leerla; quiero tenerla sin soltar
una perra: la cultura debería ser gratis”.
Pero el reportaje recordaba otro dato: el 55% no lee nunca o sólo a
veces. Y un buen porcentaje de esa gente no buscaba pretextos (“Me falta
tiempo”), sino que admitía con desparpajo: “No me gusta o no me
interesa”. Alguien a quien no le gusta o no le interesa leer es alguien,
por fuerza, a quien le trae sin cuidado saber por qué está en el mundo y
por qué diablos hay mundo; por qué hay algo en vez de nada, que sería
lo más lógico y sencillo; qué ha pasado en la tierra antes de que él
llegara y qué puede pasar tras su desaparición; cómo es que él ha nacido
mientras tantos otros no lo hicieron o se malograron antes de poder
leer nada; por qué, si vive, ha de morir algún día; qué han creído los
hombres que puede haber tras la muerte, si es que hay algo; cómo se
formó el universo y por qué la raza humana ha perdurado pese a las
guerras, hambrunas y plagas; por qué pensamos, por qué sentimos y somos
capaces de analizar y describir esos sentimientos, en vez de limitarnos a
experimentarlos.
A ese individuo no le provoca la menor curiosidad
que exista el lenguaje y haya alcanzado una precisión y una sutileza tan
extraordinarias como para poder nombrarlo todo, desde la pieza
más minúscula de un instrumento hasta el más volátil estado de ánimo;
tampoco que haya innumerables lenguas en lugar de una sola, común a
todos, como sería también lo más lógico y sencillo; no le importa en
absoluto la historia, es decir, por qué las cosas y los países son como
son y no de otro modo; ni la ciencia, ni los descubrimientos, ni las
exploraciones y la infinita variedad del planeta; no le interesa la
geografía, ni siquiera saber dónde está cada continente; si es creyente,
le trae al fresco enterarse de por qué cree en el dios en que cree, o
por qué obedece determinadas leyes y mandamientos, y no otros distintos.
Es un primitivo en todos los sentidos de la palabra: acepta estar en el
mundo que le ha tocado en suerte como un animal –tipo gallina–, y pasar
por la tierra como un leño, sin intentar comprender nada de nada. Come,
juega y folla si puede, más o menos es todo.
Tal vez haya hoy muchas personas que crean que cualquier cosa la averiguarán en Internet, que ahí están los datos.
Pero “ahí” están equivocados a menudo, y además sólo suele haber eso,
datos someros y superficiales. Es en los libros donde los misterios se
cuentan, se muestran, se explican en la medida de lo posible, donde uno
los ve desarrollarse e iluminarse, se trate de un hallazgo científico,
del curso de una batalla o de las especulaciones de las mentes más
sabias. Es en ellos donde uno encuentra la prosa y el verso más elevados
y perfeccionados, son ellos los que ayudan a comprender, o a vislumbrar
lo incomprensible. Son los que permiten vivir lo que está sepultado por
siglos, como La caída de Constantinopla 1453 del historiador
Steven Runciman, que nos hace seguir con apasionamiento y zozobra unos
hechos cuyo final ya conocemos y que además no nos conciernen. Y son los
que nos dan a conocer no sólo lo que ha sucedido, sino también lo que
no, que con frecuencia se nos aparece como más vívido y verdadero que lo
acaecido. Al que no le gusta o interesa leer jamás le llegará la
emoción de enfrascarse en El Conde de Montecristo o en Historia de dos ciudades,
por mencionar dos obras que no serán las mejores, pero se cuentan entre
las más absorbentes desde hace más de siglo y medio. Tampoco sabrá qué
pensaron y dijeron Montaigne y Shakespeare, Platón y Proust, Eliot,
Rilke y tantos otros. No sentirá ninguna curiosidad por tantos
acontecimientos que la provocan en cuanto uno se entera de ellos, como
los relatados por Simon Leys en Los náufragos del “Batavia”,
allá en el lejanísimo 1629. De hecho ignora que casi todo resulta
interesante y aun hipnotizante, cuando se sumerge uno en las páginas
afortunadas. Es sorprendente –y también muy deprimente– que un 55% de
nuestros compatriotas estén dispuestos a pasar por la vida como si
fueran percebes; o quizá ni eso: una lechuga; o ni siquiera: un
taburete.
Atoparalo en Fomento da lectura
28/03/15
22/12/14
Tardes con Margueritte
Comentario de Xosé Manuel Fernández
Tardes con Margueritte
Marie-Sabine Roger
Galaxia
Tardes con Margueritte
Marie-Sabine Roger
Galaxia
Tardes con Margueritte o libro escrito
por Marie-Sabine Roger é unha obra interesante e a súa
vez divertida que nos dá unha lección sobre que a lectura non é tan mala como
moitos pensan.
Pareceume moi divertido e fíxoseme moi curto grazas ao
personaxe principal, Germain, unha persoa que me facía moita graza, non só
pola súa forma de actuar, tamén pola súa forma de ser. Ademais cando na
historia apareceu esa velliña tan feitiña como era Margueritte, decidinme a non
soltar o libro ata rematalo.
Sorprendeume bastante a forma de actuar de Germain cando coñeceu a
Margueritte, xa que realmente o único que tiñan en común cando se coñeceron foi
que os dous contaban as pombas, e a pesar diso parecía como se Germain se
namorase dende un primeiro momento dela, iso que Germain estaba cunha xove moi
guapa.
Unha das personaxes que mais me gustou foi Margueritte, que fixo que
Germain conseguise aprender máis sobre a lectura e o interesante que pode
chegar a ser. Incluso fixo que el se afastase algo dos seus amigos simplemente
para estar máis con ela.
A personaxe que menos me gustou foi a nai de Germain porque a pesar de que
había momentos onde o defendera e fixese o mellor para el, a maior parte da súa
vida pasouna tratándoo mal e insultándoo diante da xente. Esta actitude quizais
se debe a que Germain naceu accidentalmente, pero durante o libro veremos que a
historia cambia e fará que (para min dunha maneira demasiado inxusta) a vida
lle pague co que se merece.
A pesar de que este libro sexa bastante divertido, hai partes do libro
bastante tristes pero que non te desanimarán, xa que todas acaban ben e non te
farán perder as gañas de seguir lendo esta espléndida peza e que eu recomendo a
todo o mundo.
Atoparalo en Amizade, Fomento da lectura, Galaxia, Tradución
25/05/14
24/03/14
A expedición dos libros
Comentario de Marta Campelo
A expedición dos libros
Vicente Muñoz Puelles
Oxford
Este libro pareceume entretido e moi fácil de ler. O escritor usa o recurso
da personificación, porque os libros dunha biblioteca son os personaxes da
historia.
Impresionoume que os libros quéixanse
de que ninguén os le. Probablemente iso tamén pasa moi a miúdo nos nosos días.
Tamén fai pensar en que cada libro ten a personalidade das historias que
narran e un detalle moi bonito é cómo o Manual de Restauración coa axuda da
Enciclopedia do Bricolaxe reparan algúns libros.
Atoparalo en Editorial Oxford, Fomento da lectura
12/11/13
21/09/13
31/07/13
24/07/13
26/06/13
Ide á biblioteca para ler no verán
Unha recomendación: non deixedes de ler este verán. E xa me contaredes á volta as vosas fantásticas lecturas!
Atoparalo en Fomento da lectura
20/04/13
12/02/13
11/02/13
12/01/13
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)











