ESTA É A PÁXINA EXCLUSIVA DAQUEL ALUMNADO QUE QUERE COMENTAR, OPINAR E REFLEXIONAR SOBRE AS SÚAS LECTURAS.
UN RECUNCHO FEITO POR E PARA EL.

06/04/16

A lenda de Sleepy Hollow e outros relatos

Comentario de Adrián Mato



A lenda de Sleepy Hollow e outros relatos 
Washington Irving
Urco 



Gústanme moito os libros de terror e este non ía ser menos. Agradáronme todas as historias pero especialmente a de Tom Waltter e o Demo, porque me encanta a forma na que o autor castiga a avaricia de Tom e a súa muller, que a pesar de ter vivido na miseria, non se compadecen dos que antes podían haber sido eles, persoas que lle van pedir un préstamo e das cales se aproveita para sacarlle ata o último can que posúen. Outra historia que tamén me sorprendeu moito foi a aventura do alemán, polo abraiante do seu relato e o insólito final. Como alguén pode ser capaz de namorar dunha face que ve en soños, para máis tarde atoparse con ela na rúa e casar. Quizais a que menos me agradou foi a de Sleepy Hollow posto que esperaba máis dun relato que foi levado ao cine. Quizais esperaba unha maior importancia do cabaleiro sen cabeza e non tanto da súa vítima.  

05/04/16

Un animal chamado néboa

Comentario de Silvia Bruguera


Un animal chamado néboa
Ledicia Costas
Xerais



Este libro é moi duro porque dá a coñecer o sufrimento dos cidadáns durante o conflito bélico da Segunda Guerra mundial.
A mín gustoume moito polo que pretende reflictir, pero houbo algunhas partes que se facían moi tristes e duras; escenas de pura bestialidade, atrocidades que hoxe en día son inimaxinables. Naquel tempo o mellor que podia suceder era a morte, antes que ver como morren lentamente os teus seres queridos. Aquelas torturas ian máis alá do límite.
Neste libro hai varias historias, cada unha máis triste ca outra.
Nestes relatos nárranse varios acontecementos devastadores e moi saguentos.
Todas as historias fixéronme reflexionar sobre o sucedido nas guerras, pero houbo uns capítulos que me chocaron moito, pola crueldade cara aos presos.
No primeiro capítulo "Leningrado" relatase a historia de Katarina; fala da miseria e da fame que tiñan pola culpa da guerra. Unha parte moi fermosa, pero á vez triste foi cando o pai corta unha parte da sua carne para poder darlle algo que comer á sua familia.
"A canción de vila triste" trata dun interrogatorio a uns xudeus que estaban en contra réxime que impoñian. Pietro Koch, intentou sacar a información que quería, pero como non lla aportaron comezou a torturalos ata a morte. As torturas que realizaban eran infrahumanas e moi dolorosas.
A historia que lle dá nome ao libro foi unhas das que máis me chocou. "Un animal chamado néboa" narra a vida de Martha no lager, como eran as condicións de vida, aos traballos que estaban obrigadas a realizar, como as violacións dos soldados eran algo normal, as humillación as que eran sometidas...
A Martha fixeranlle un trato a cambio da súa liberdade, ofreceranlle deixar o lager polo Sonderbauten, no cal tiña que exerxer as labores da cárcel e de prostituta para soldados e presos, se cumpria as súas labores, ao cabo de seis meses prometeranlle que sería libre pero cando acabou esta tempada volvernona ao lager.
O último capítulo "Tres xuízos para tres nazis" narra os xuízos de Hermann Goering, Rudolf Höss e de Adolf Heichmann; algúns deste foron condenados a cadena perpetua, e outros preferiron suicidarse antes de que se fixera xustiza.
En cada historia habia persoaxes crueis, os nazis e por outra banda aparecia o pobo reflexado de diferentes formas, como Mary Jane ou como as persoas que residian en Hiroshima ou Nagasaqui antes da bomba.
Este libro aportoume unha gran cantidade de datos que descoñecia; así como o significado de lagers e sonderbauten. Pero tamén me ensinou o debastadora que foi a bomba de Hiroshima, a misión que tivo o buque USS Indianapolis, os millóns de mortos polo nacismo e moitas outras cousas.
En xeral este libro foi o máis duro que lin ate o momento. Pese que parte destes relatos son ficcticeos, o que pretende mostrar o libro é algo moi real. 

04/04/16

Morning Star


Comentario de Raquel García

 
 
Morning Star
Xosé Miranda
Xerais 



Morning Star foi unha novela que ao principio me resultou un pouco lenta e monótona pero que finalmente acabou enganchándome e manténdome en suspense.
Foi unha obra á que lle atopei rasgos da sociedade feudal onde mariñeiros e labregos estaban cansos de vivir nesa sociedade e roubaban para poder comer, tamén puiden ver a pobreza que existía naquela época, a falta de estudos que tiñan as persoas e as aventuras que se daban entre bandoleiros.
Morning Star é un libro que conta as aventuras de bandoleiros no século XX en Galicia.
Nesta novela, Lourenzo vese obrigado a madurar dende pequeno por mor da situación familiar, xa que o pai é un taberneiro borracho e a súa nai unha pobre muller que ten que aturar ao marido.
O pai de Lourenzo no fondo é bo, xa que o amor pola súa muller e o seu fillo fan que actúe de forma distinta aos seus compañeiros da gavela. Pero isto non evita que cometa atrocidades á hora de loitar polo tesouro en cada asalto.
Tras a morte da nai, Lourenzo segue os pasos de seu pai e comeza a formar parte da gavela, e aínda que non é do seu agrado faino porque non ten outra saída. Este colabora en moitos asaltos ata que nun roubo coñece a Helena, unha rapaza bondadosa que axuda a Lourenzo en todo o que pode. O rapaz enámorase e decide fuxir con ela, pero a vida púxolle moitos problemas e case acaban sen vida, polo que pola súa seguridade deciden seguir cada un polo seu camiño e sepáranse.
Despois de fuxir con Helena os seus excompañeiros queren matalo, pero estes non o conseguen grazas a un experto e antigo ladrón que o axuda e lle salva a vida.
Morning Star é un libro que recomendo, xa que é fácil de ler e ademais é un  libro moi entretido porque trata de aventuras, amor, bandoleiros.. e ademais podes coñecer un pouco máis da situación de Galicia nesa época e cómo actuaban os bandoleiros.

03/04/16

A casa de Mango Street

Comentario de Cristina Costela Seara



A casa de Mango Street
Sandra Cisneros
Rinoceronte





A Casa de Mango Street de Sandra Cisneros foi unha historia que ao principio custoume entender e engancharme, pero pouco a pouco foime gustando e foi unha novela que me gustou moito, xa que me transmitiu bastantes emocións. É unha novela que me conmoveu, sorprendeume e divertiume.
Este libro conta a historia de Esperanza, unha nena de 14, que crece nun ambiente onde a tradición mestúrase con novos estilos de vida.
   É unha historia contada a través de viñetas onde ao comezo nos presentan os personaxes e cóntanos como estes foron afectados pola pobreza, polo exilio...
   A vida de Esperanza non foi fácil, e iso foi o que máis tristeza me transmitiu. Ela tiña vergonña de que a súa familia fose pobre e en varios momentos mente para esconder que é pobre, por exemplo cando di que vive noutra casa ou ao ir á festa esconde os seus zapatos feos. Ademais foi agredida sexualmente dúas veces, unha por un señor maior que a obrigou a bicalo e outra foi violada por uns rapaces. Por isto, a súa adolescencia foi moi dura.
   Estes escenas fixeron que sentise impotencia e rabia, de que exista xente que poida facerlle ese tipo de cousas ás mulleres ou nenas, obrigalas a facer cousas que elas non queren, paréceme fatal e oxalá deixe de existir xente deste tipo.
   As amigas de Esperanza tamén sofren, Alicia perde a súa nai e despois seu pai obrígaa a madrugar para que cociñe e Sally soporta malleiras de seu pai, entón ela decide casar para escapar do seu pai, pero non escapou das malleiras xa que despois o que lle pega é o seu marido, por exemplo non lle deixa chamar por teléfono, mirar pola ventá e non sae da casa ela soa por se a el lle molesta.
   Esperanza ao ser testemuña da situación das súas amigas e de que casan para escapar do abuso dos pais terminando soportando o abuso dos maridos decide marchar de Mango Street. As súas irmás convéncena para que volva a axudar a aqueles que non poden escapar tan facilmente e dinlle que traballe para facer de Mango Street un lugar mellor.
Un libro que recomendo ler sen dúbida !

02/04/16

A balada do café triste

Comentario de Cristina Costela Seara



A balada do café triste
Carson  McCullers
Rinoceronte





A balada do café triste é un libro no que encontramos distintos relatos, que se mesturan, traxedias no mundo, a inocencia engañada, moito whisky e lugares onde a soidade faise máis grande. Os personaxes que atopamos buscan algún lazo para engancharse, enganchar a súa vida a algo ou a alguén. 
Nestes relatos atopámonos con Miss Amelia, unha muller respectada por todos, solitaria e forte coma un home. O discurrir tranquilo vese alterado pola chegada dun primo seu.
Estes dous personaxes ensínannos como as persoas cambian en función de quen se lles acerque. Porque a principal protagonista é a soidade. A perda cando chega o amor, a encontrada cando o amor se vai e como nos vai afectando a cada un.
Neste relato a autora fálanos sobre todo do amor e das reaccións que este provoca.

Nos demais relatos atopámonos con Madame Zilensky que vive e recrea unha mentira, ela cre coñecer ao rei de Finlandia aínda que este país foi sempre unha república.

 Tamén esta Bienchen,  a nena prodixio (Wunderkind) que deixa de selo ou que nunca o foi; Martin Meadows, marido e pai que soporta as borracheiras da súa muller, e por último Bitsy Barlow, é un jockey que está só, borracho e non dixire a comida nin o despido dun compañeiro especial do oficio.

As características dos personaxes vense facilmente e están bastante esaxeradas, ademais, moitos esconden conductas estrañas e misteriosas.

Entre os relatos deste libro o que máis me gustou foi "A balada do café triste", porque a autora nos conta como se creou un café a partir da chegada dunha persoa e como cambia o seu comportamento ao amar a alguén.

Foi un libro que me resultou fácil de ler e que me gustou moito, pareceume moi bonito e nalgunhas escenas triste ao mesmo tempo.

01/04/16

Millo verde


Comentario de Andrea García Méndez



Millo verde
Xosé Fernández Ferreiro
Xerais
 
 
 
Este libro desconcerta a calquera que lea o título. Pódese pensar  que vai de labregos que discuten polos marcos dos prados ou sobre as miserias que pasaron noutros tempos e que nós seguramente pasaremos, vendo como vai o país, pero non, o libro trata algo totalmente diferente.
 Á inxustiza a que é condenado e metido no cárcere un profesor  por suposta violación dunha alumna, os pesadelos que ten e as agresións físicas e psicolóxicas as que é sometido por parte dos veciños, a influencia dos medios de comunicación na mentalidade das persoas e os problemas que sofren unha nai e máis filla por culpa do pai e marido bébedo, a pouca precisión da xustiza ao haber filtracións en información confidencial.
Para min foi un libro bastante entretido aínda que o principio non enganche moito, ó final termina sendo un libro que te “agarra” ata as derradeiras páxinas. O final e algo raro pero supoño que o autor quixo facer unha sátira de todo o que lle acontecera o personaxe.