O diario violeta de Carlota

Comentario de Estefanía López Antelo


O diario violeta de Carlota
Gemma Lienas
Galaxia

Este libro encantoume, é un deses libros que todo o mundo debería coñecer e ler, xa que o machismo está máis presente nesta sociedade do que cremos. Esta lectura axúdanos a ver con lentes violetas, é dicir, axúdanos a identificar o machismo e aprender a frealo. Algo que por desgraza é moi necesario.

Xoeliki. As aventuras dun ciberpirata

Comentario de Cristina Núñez Sanmartín

Xoeliki. As aventuras dun ciberpirata
Abraham Carreiro
Sotelo Blanco

Este libro gustoume moito porque ese perigo que mostra cando a xente navega por internet é moi real. Este perigo é maior cando te rexistras nunha rede social e sobes fotos e datos reais, porque hai moita xente que quere facer dano a estas persoas, como os pederastas, que se fan pasar por amigos ou coñecidos e despois abusan. Outra preocupación deste tipo son os piratas informáticos que fan perfís falson de famosos ou os acosan. Por iso, o estado podería inventar un corpo policial para protexer a privacidade das persoas en internet.
Xoeliki é interesante, por tanto, ademais de divertido. Gústame moito a relación que ten o protagonista con Estrela, esa relación de amor-amizade.
Eu seguiría contando máis, porque cando o les quedas con ganas de máis. Queres saber se Xoeliki e Estrela se verán fronte a fronte, se Xoeliki chegará a ser un bo pirata...

Xoeliki. As aventuras dun ciberpirata

Comentario de Lucía González Bouzas

Xoeliki. As aventuras dun ciberpirata
Abraham Carreiro
Sotelo Blanco

O libro de Xoeliki gustoume moito porque é interesante e divertido, xa que nos fala de moitas cousas tecnolóxicas que estamos acostumados a usar.
Non me recorda a ningún outro libro pero si que se me fai familiar a forma de ser do neno, é dicir, é moi afeccionado aos videoxogos e pasa moito tempo só, pero tamén me parece estraño que saiba tan pouco de ordenadores e o móbil o controle tan ben.
O que máis me gustou do libro foi que Xoel coñecese a Ari, xa que parecía que lle gustaba, aínda que tamén estaba Estrela!
E o que menos me gustou foi que o neno non tivese pai e o botase tanto de menos.

Xoeliki. As aventuras dun ciberpirata

Comentario de Tania López Varela

Xoeliki. As aventuras dun ciberpirata
Abraham Carreiro
Sotelo Blanco

Xoeliki é un libro que me gustou moito. Reflicte a moitos nenos de agora que están moi enganchados aos ordenadores, e ás veces non saben no que se meten nin o que fan.
É un neno que supera a morte de seu pai, e fai todo o posible para que a súa nai non estea triste, como debería ser sempre.
Xoeliki coñeceu a Estrela virtualmente: moitos rapaces falan con xente que non coñecen e estes tómanlles o pelo e despois pasan cousas, que nin os pais podían saber.

Xoeliki. As aventuras dun ciberpirata

Comentario de Martín Arosa Sineiro


Xoeliki. As aventuras dun ciberpirata
Abraham Carreiro
Sotelo Blanco

A historia de Xoeliki pareceume moi emocionante porque ao final Xoeliki estaba orgulloso do seu pai falecido. O libro está incompleto. Eu engadiríalle outra historia cos ordenadores e os piratas. A nai do rapaz podería aparecer un pouco máis.
A historia da rapaza do chat está moi incompleta, Xoel e ela terían que acabar coñecéndose de verdade.
É un libro moi fácil de ler.
En xeral, gustoume

Xoeliki. As aventuras dun ciberpirata

Comentario de Gabriel Sieiro Varela

Xoeliki. As aventuras dun ciberpirata
Abraham Carreiro
Sotelo Blanco

Este libro encantoume, é un dos mellores libros que lin.
Gustoume moito este tipo de aventuras, pero o final non me parece axeitado por topar o contrasinal por sorte.
O libro faime sentir aventureiro e feliz.
O malo do libro é que é imposible crerse que todo sucede nun só día.

Xoeliki. As aventuras dun ciberpirata

Comentario de Jéssica Cortizo Sanmartín

Xoeliki. As aventuras dun ciberpirata
Abraham Carreiro
Sotelo Blanco

Este libro gustoume moito, pareceume moi real todo, menos o de que o pai estaba no ciberespazo vivo, manexando internet. O que me parecer moi estraño fooi que Xoeliki e Estrela non chegaron a verse en persoa, só pola webcam.
Gustaríame que Zero -a rapaza que vai segunda no xogo- fixera as paces con Xoeliki, xa que foi el o que arranxou o virus.
Sorprendeume moito cando Maverick lle regalou o Magiphone e o contratou para ser ciberpirata: non pensei que este libro fose por aí. Pensaba que a nai se ía enteirar de todo e que Xoeliki lle ía contar a súa nai o marabilloso día que tivera, con teléfono móbil incluído.
Encantoume

Exogamia 0.3

Comentario de Estefanía López Antelo

Exogamia 0.3
Ramón Caride
Xerais

Este libro pareceume moi interesante porque nel o autor reflicte en seis breves historias o punto ata o que podemos chegar nesta sociedade: racismo, egoísmo, enganos, onde o único e máis importante é o diñeiro, o que máis capital ten é o que manda sobre todo e sobre todos. Quizais semelle algo esaxerado, pero está presente no noso día a día.

O libro, por tanto, trata de abrirnos os ollos á realidade social que temos arredor e coa que convivimos cada día, moitas veces cos ollos pechados.

Anagnórise

Comentario de Bruno Rivas Fernandez


Anagnórise
Mª Victoria Moreno
Galaxia

Conta a historia dun rapaz que marcha da casa sen avisar a ninguén, para levar a Madrid un quilo de droga. Para ir fai autostop e o final recólleo unha muller. Durante a viaxe debaten diversos temas, incluso a veces se anoxan, xa que a muller “pica” ao rapaz. Paran varias veces; nunha feira a comer, nun mosteiro no cal lles contan unha historia de amor… ata que chegan a Madrid. Ela antes de deixar ao rapaz regálalle unha pluma e dálle a idea de que escriba unha novela sobre todos os seus problemas como: os problemas de alcolismo de súa nai desde que morreu súa irmá na praia, que o busca a Garda Civil… e dille que a novela podería chamarse Anagnórise. O rapaz acaba chegando ao hotel da muller onde lle din que morreu e no que lle deixou unha carta. A muller era Xulia Andrade, unha escritora. Foi ao enterro e no cemiterio aparece Natalia, que era a filla de Xulia.
Este libro gustoume bastante. Conta unha historia interesante sobre os problemas dun rapaz normal e a súa vez, está cargada de emocións.

Toda unha sorpresa

Moitas veces pensamos que este blogue é pouco lido e o meu alumnado cre que de nada serve botar aquí os seus sentimentos respecto das lecturas que van realizando. Por iso, este agasallo ten un dobre valor: saber que nos len e que hai alguén mesmo a quen lle importa. Que nolo ofreza, ademais, un blogue tan importante como é Revolta da freixa énchenos aínda máis de satisfacción: moitísimas grazas, sinceramente.



Aínda que os requisitos para cumprir advirten que lle debemos pasar este premio a 12 blogues, imos "pasarnos" as regras para dárllelo a todos os blogues lectores que hai no noso país, a todos aqueles que promocionan a lectura e a todos aqueles que reflicten o traballo feito nos numerosos clubs de lectura dos centros de ensino. Para todos eles, por un labor esencial cultural.