Tonecho de Rebordechao

Comentario de Rita Domínguez Rodríguez

Tonecho de Rebordechao
Breogán Riveiro
Galaxia

Sen dúbida ningunha, este é un libro ameno e sobre todo divertido. O que máis me gusta del é a naturalidade coa se expresa o autor, a historia é tamén moi realista nalgúns aspectos. Os comentarios da avoa, a forma de falar do avó, o Langrán, e sobre todo as aventuras que vive Tonecho no pobo, servirían paran encher follas e follas.

Para min foi estupendo coñecer este libro e poder coñecer a Tonecho, o único neno de Rebordechao.

Seda

Comentarios de Thalía Troitiño González

Seda
Alessandro Baricco
Rinoceronte

Realmente este libro non me inspirou nada, pero considero que é unha boa lectura para coñecer máis a sociedade desa época e o seu comercio. Neste caso, como o propio título indica, a seda. E é a seda quen fai que o protagonista acuda a Xapón, onde vive unha gran historia de amor, unha historia imposíbel. O lilbro tamén nos amosa outras culturas afastadas e o seu xeito de entender a vida.
Os capítulos son moi curtos, o que fai que a lectura do libro sexa moi doada.

Que me queres, Amor?

Comentarios de José Antonio Rey García

Que me queres, Amor?
Manuel Rivas
Galaxia


Que me queres, Amor?

Gustoume moito este relato xa que amosa que ás veces os ladróns ou outro tipo de delincuentes non pretenden facer mal ningún, senón que en moitas ocasións vense obrigados a roubar, porque doutro xeito morrerían de fame, ou porque son dunha clase marxinal como os drogaditos e non atopan traballo.


A lingua das bolboretas

O final deste relato cabréame porque se ve que a xente actúa en contra dos seus propios sentimentos, por medo ao que lles poida pasar, e hai inxustizas como a de levar preso ao mestre quen o único delito que cometeu foi o de tentar ensinar o mellor que se podía.


Un saxo na néboa

Paréceme incrible como Boal trata á súa muller, coma se fose un animal, dando ordes e facendo cumprilas.


En xeral, recomendo este libro xa que me parece entretido, variado, con dezaseis relatos, e é moi diferente a outros libros. Ao lelo, sentes todo tipo de sentimentos: rabia, anguria, intriga, mágoa...)

Xuntos e máis nada

Lectura e comentarios de Cristina Ares Carballude


Xuntos e máis nada
Anna Gavalda
Galaxia

Acabo de comezar o libro e non sei moi ben con que me vou topar, pero o comezo faime lembrar os silencios de xente humillada que non debería calar.
¿Ganas ou forzas? Esta é unha frase do libro: case sempre dicimos que non temos ganas de algo, pero o que realmente nos faltan son as forzas...
Xulgamos ás persoas pola apariencia e iso é un erro. Outras veces xulgamos polo traballo ou pola posición social. Sempre é un erro. Todos somos iguais, máis feos ou máis guapos, pero iguais.

Veño de rematar o libro con bágoas nos ollos, ao principio non daba expresado os meus sentimentos, non daba atopado as palabras axeitadas para plasmar o que o libro me foi producindo día tras día. Pero agora, co libro rematado, podo dicir que foi un dos mellores libros que lin, é marabilloso, e é incrible como a vida dos catros protagonistas che poden facer sentir tantas emocións: chorei, entristecinme, aledeime, cabreeime...
É un dos libros máis fermosos que lin até o de agora. Gústame como a vida destas catro persoas anónimas van tapando ocos do pasado e esquecendo lembranzas amargas. Catro persoas diferentes sen nada en común que tentan sobrevivir a todos os seus males. Catro persoas xuntas que só se teñen a si mesmas. É suficiente.

Tres segundos de memoria

Reflexións de Andrea Díaz Casal

Tres segundos de memoria
Diego Ameixeiras
Xerais

Este libro chegou ás miñas mans de casualidade, posto que non está incluído na lista que nos entregou a profe. Pero é un libro moi fácil de ler, cheo de anécdotas simpáticas e de vocabulario sinxelo. Relata o día a día dun mozo que representa dalgunha forma a xuventude actual, con estudos, sen traballo e dependendo economicamente dos pais. Non é máis que unha especie de diario, un diario moi entretido.

O inferno de Marta

Comentarios de Laura Carballo Mato

O inferno de Marta
Pasquall Alapont
Xerais

Acabo de comezar o libro e xa teño ganas de lelo enteiro. Por agora non fala de nada estraño, fala dos típicos pais preocupados pola súa filla e o seu benestar. Esta vive lonxe e acaba de pasar o mal trago da separación do mozo. Agora coñece a outro.

"Marta percibiu que sen mudar nada, todo mudara". Esta frase gústame xa qeu expresa que aínda que fora os lugares non cambian, xa nada sería igual.
Odio a actitude deste rapaz protagonista, o xeito de tratala, de humillala. E ela é quen de perdoalo!
"Estaba cega, tiña medo de que a felicidade que tanto lle custara acadar se lle escapase das mans coma a auga dun funil". Con esta frase dime todo: só quere a felicidade por riba de todo. De todo?
É incrible o cegos que podemos estar por amor. Nunca pensei que unha persoa se poida pechar de tal xeito aos consellos dos demais, a acepar o que eles ven e un non quere ver. Marta prefire perder ás súas amigas antes que a quen a maltrata. Pero despois logra entender que non o coñecía.
Por sorte, todo remata ben. Recoméndoo a todo o mundo, xa que reflicte a sociedade de hoxe en día, a situación que viven moitas mulleres. Dáme vergoña, noxo, carraxe... que sucedan estas cousas.

Diario de Ana Frank

Reflexións de Eva García Bibián

Diario de Ana Frank
Kalandraka


16-10-07

Incrible? Quizais é esta a palabra para describir o que lin nestas follas.
Incredulidade? Quizais é esta a palabra para describir o que sentín.

Paréceme incrible que haxa xente á que non lle importe pisotear aos demais. Paréceme incrible como esas familias toman o seu destino, a súa vida nova forzada, invisible; como invisibles son esoutras xentes maltratadas e mortas, humilladas ata seren destrozadas.
Paso as páxinas e sigo a me preguntar, ¿por que? Por que a esta xente? Por que todo este sufrimento?
E non hai resposta.


19-10-07

Inmadura, quizais: pequena, pode ser; infantil, non o creo; simplemente, rapaza.
Como podo dicir o que sinto sen nomeala? Ana. Sería eu tan forte ou tan feble nas súas condicións? Eu creo que é moi valente. Non son quen de maxinarme vivindo así.
E a súa nai... como non vai fallar de cando en vez? Confeso que tamén a comprendo.
Aprendo moito coa lectura deste libro. É un moi bo libro


26-10-07

Abráime a madurez, a sinceridade. As persoas que non teñen reparos en expresar os seus sentimentos son dignas de admiración. Canton non o facemos?


31-10-07

"O amor. Que é o amor? Creo que non pode expresarse con palabras. O amor é comprender unha persoa, querela, compartir con ela felicidade e desgraza. E co tempo tamén forma parte del o amor físico, cando se compartiu, deuse e recibiuse, e non importa se se está casado ou se é para ter un fillo ou non, non ten importancia, ¡o que importa é ter alguén ao teu lado para o resto da vida que te comprende e que non tes que compartir con ninguén!" Estas liñas son para min pura tenrura, parece que ata dá esperanza saber que hai xente que ama sen reparos, que disfruta do amor, en calquera circunstancia.
O que me estraña é que vivindo nesas circunstancias se poida seguir tendo tanta fe, tanta ilusión, tanta esperanza. Dáme ata medo o final, porque cada liña que leo na que existe esa esperanza, temo que ao final non servirá de nada.


29-11-07

Remateino. O libro gustoume, metinme na pel da rapaza e creo que eu nunca sería tan forte. Con el aprendín a que debo interiorizar e analizarme a min mesma, analizar á xente que me rodea. non me sorprende o final, estaba case segura del.
Recoméndollo a todo o mundo, posto que nel non hai fronteiras de idades, ideoloxías..

Que me queres, Amor?

Comentarios de Icíar Rodríguez Nóvoa

Que me queres, Amor?
Manuel Rivas
Galaxia

Algúns dos seus relatos:

.- No primeiro relato, un neno fala da muller que lle gusta, soña moitas veces con ela. O relato remata tristemente, todo por tentar impresionala.

.- Na "Lingua das bolboretas" conta a historia dun neno que quere moito ao seu mestre. Conta o que ocorre por mor da guerra, do comportamento bestial do ser humano no medio da muchedumbre. Eu creo que preferiría que me detiveran con todos os que pensan igual ca min antes de comportarme dese xeito.

.- "Un saxo na néboa" relátanos a vida dun rapaz que toca o saxo e que é contratado por unha orquestra. Namórase dunha moza e soña con ela, tocando de marabilla grazas ao seu influxo.

.- "A leiteita de Vermeer" fala dun neno que se sente impresionado por este cadro. Este relato non me gustou.

.- "Só por aí" é un relato que conta o que pasan uns pais moi preocupados pola ausencia do fillo. ESta historia fai reflexionar sobre a situación actual de moitas casas con fillos rebeldes.
.- "Vostedes serán felices" trata dun doutor e a súa muller que convidan a unha parella británica á súa casa.
.- "Carmiña" era unha muller moi guapa, cun fiel namorada que a ía visitar a cotío.
.- "Conga, Conga": nesta historia o protagonista é un pallaso que ten que ir a unha festa de aniversario dun neno, pero a este parece non agradarlle a súa presenza. En realidade, a min este neno paréceme un maleducado insoportable.
.- "Debuxos animados" trata dunha debuxante que rompe co seu mozo porque os debuxos que fai el son tan bos como os dela, polo que son inimigos comerciais, o que impide a súa relación. Este relato gustoume moito.
.- "A luz da Yoko" fala dun neno enganchado á televisión e do seu pai que tenta axudalo.

Rebeldes

Comentarios de María Agustina González

Rebeldes
Susan Hinton
Alfaguara


Sorprendeume moito este libro xa que non o imaxinaba así.

Empeza falando das bandas xuvenís que hai nas grandes cidades (neste caso Nova Iorque) e que se enfrontan normalmente pola sinxela causa de ser de diferentes clases sociais e por defender o seu suposto territorio.
Falaban das bandas e de como todos se consideraban unha gran familia, aínda que nun principio non o demostraba posto que eran fríos, ruíns, duros... a ningún lle importaba nasda. Pero despois demostrouse o contrario.
Tamén falaba dos problemas que teñen tres irmán ao morrer os seus pais. Como buscaban a súa vida, e como o irmán maior deixa todo para empezar unha nova vida coidando dos seus irmáns. Isto gustoume moito, o feito de seren unha familia unida.
Os demais da banda tiñan a sorte de ter pais... pero unha mala sorte, porque eran pais maltratadores, que non os querían, que desafogaban sobre eles as súas frustracións.
Tamén o libro toca o tema dos marxinados sociais, a xente míraos e trátaos coma se non tivesen sentimentos...
Pero o libro deixa claro por unha serie de circunstancias que as etiquetas non existen, que as persoas son iso, humanas, estean onde estean, sexan quen sexan. Moitos destes mozos dos que fala o libro non querían ser así, non querían estar aí, querían coñecer a felicidade e a tranquilidade. Agora dáme vergoña pensar que moitos de nós así nos comportamos cando vemos a un marxinado, sen lle dar unha oportunidade.
Tamén me chamou a atención o feito de que a Amizade estea presente en todo o libro, como algo moi importante para todo o mundo. Son capaces de dar a vida polos amigos.

Recoñezo que ao principio o libro non me gustaba pero logo encantoume. Por todo o que conta e por todo o que me fixo sentir, case ata as bágoas... Recoméndovolo a tod@s

Chamábase Luís

Comentarios de Adrián Furelos Sampayo

Chamábase Luís
Marina Mayoral
Xerais

Paréceme mal que a ademais de estaren metidos na droga, que a vendan. Hai un primeiro encontro entre os mozos ao principio do libro

Fálannos de diferentes lembranzas e tristura.

É triste ver a Luís así, un personaxe a quen se lle colle cariño. É difícil a situación. Difícil de recoñecer, de analizar. A droga é un problema moi fondo e moi común que deberiamos analizar máis detidamente.