Penúltimas tendencias

Comentario de Antía Buján

Penúltimas tendencias
Carlos Negro
Xerais

 

Teño que destacar que este libro me parecía distinto, é dicir, Carlos Negro usa este poemario como unha retranca continuada, algo que en certo modo me gusta. 

O autor pretende facer  ver ao lector como é a influencia que fai a sociedade nas mozas actuais; teño que destacar que, no meu caso, en moitos dos poemas non me sinto identificada, xa que, como relata unha das frases do comezo do libro: “Nunca quixen ser diferente, sempre fun eu mesma.”

Algúns dos poemas expresan o degradantes que son as revistas para adolescentes algo, que sen dúbida, está de acordo coa miña mentalidade: que as mozas teñan que estar sempre “sexys”, que a revista lles diga “cando, onde e con quen”, que sempre teñan que  estar maquilladas senón non son guapas, que sempre estean felices porque unha chica seria é “fea” etc. Son algúns exemplos.

Máis alá, aparece un poema que me gustou e que, na a miña visión, Carlos Negro introduciu no medio de tanta “teenager” :

Nada rosa.

Ningún logo.

Chupa negra.

O cabelo ao cero.

E o corazón,

descosido e roto,

con furados de rabia.

Este poemario gustoume desde o punto da retranca, chamar a atención do lector para que se decate do que sucede, do que a sociedade inculca na mentalidade das adolescentes dende a roupa, ata como deben comportarse, xa sexa co mozo ou coas amigas; sempre buscando a perfección algo que pode levar á insatisfacción das “teenagers” (así lles chama o autor con retranca as adolescentes facendo alusión ao vocabulario das revistas). Este tema é algo que nunca me gustou, nunca me gustaron esas revistas e nunca lin unha, pero tiven amigas que lían e seguían as “recomendacións “ que aparecían nelas e, para non variar,  nelas incúlcase o machismo, que elas dependan del (sen comentarios).

Recoméndolle o libro a calquera que queira coñecer o punto de vista deste autor, que eu nunca lin, pero que dende hoxe ten o meu máximo respeto.