ESTA É A PÁXINA EXCLUSIVA DAQUEL ALUMNADO QUE QUERE COMENTAR, OPINAR E REFLEXIONAR SOBRE AS SÚAS LECTURAS.
UN RECUNCHO FEITO POR E PARA EL.

12/02/17

A neta do señor Linh

Comentario de Noa Villar Gallego


A neta do señor Linh
Philippe Claudel
Rinoceronte
  

Quen dixo que para poder escribir unha boa novela era preciso ser moi rebuscado nos recursos lingüísticos? Ou que había que buscar unha gran cantidade de palabras complicadas para poder presumir de culto? Ou que facía falta utilizar trinta mil adxectivos cada vez que quixeramos explicar como era algo? Pois nada máis lonxe da realidade, e iso é o que nos demostra esta novela.
 O señor Linh viaxa na popa dun barco mirando cara ao horizonte, deixando atrás o país que o vira nacer. Un país que quedou asolagado por culpa da guerra, un país no cal só queda pena e desgraza, un país que el levará sempre no corazón. Consigo, soamente leva unha pequena maleta con algo de roupa, unha fotografía, un saquiño con un pouco de terra e, o máis importante,  acompáñao a súa neta, a pequena Sang Diu. É por ela que decide subirse a ese barco, precisa marchar para que a súa queridísima neta poida medrar e ter unha boa vida. Tras semanas de viaxe no barco, o señor Linh chega a unha cidade na que non coñece a ninguén, nin tampouco a lingua; unha cidade na cal vai moito frío e a cal non cheira a nada. Unha cidade na cal coñece a Bark, un home solitario co que establece unha amizade fóra do común, unha amizade rara pero tamén esperanzadora e necesaria.
Esta novela é unha desas lecturas que, unha vez rematada, non deixa indiferente a ninguén. Unha novela que nos mostra a mirada amable, limpa e bondadosa dun home que ten que pasar moitas adversidades. Unha novela chea de pequenos detalles que a fan moito máis especial. Unha novela que nos mostra a realidade tal como é, sen adornos. Unha novela entrañable que transmite tenrura en cada páxina. Unha novela intensa, cun final moi difícil de esquecer e que recomendo ao cen por cen.

11/02/17

As sete mortes

Comentario de Roberto Agra Buján


As sete mortes
Carlos Vila Sexto
Galaxia




Despois de ler este libro, acabeime de convencer de que Carlos Vila Sexto é un dos mellores escritores dos que tiven o pracer de ler as súas novelas. "Gárgola", "O enigma de Caronte" e agora "As sete mortes", eses son os libros que lin del e debo dicir que este último foi o que máis me gustou, a ambientación e os repentinos xiros argumentais danlle a este libro unha capacidade de sorprender que os outros non teñen.

O libro enganchoume dende o primeiro momento, empezando cun morto xa no prólogo, así se ten que empezar un libro de terror e misterio, así se engancha ao lector a unha historia que acaba por xirar en torno á mitoloxía celta.

Coma sempre, houbo personaxes que conseguiron cautivarme, un trátase do personaxe que eu bauticei co nome de RefrexoMan ata que xa se lle deu un nome na novela, conseguiu captar a miña atención polo misterio que o rodeaba e por ese aire escuro e siniestro que a min tanto me gusta, o outro personaxe que me encantou foi o propio protagonista, Xacobe, pola súa visión da inmortalidade e da vida, o único que me causaba repulsión deste personaxe era a súa adicción ás drogas durante a primeira parte da novela.

En definitiva, "As sete mortes" ten unha perfecta combinación de bos personaxes, boa ambientación e boa narrativa; unha perfecta representación de como deberían ser todas as novelas de terror. O libro empeza coa simple premisa de un misterioso asasinato, pero pouco a pouco complica o argumento convertendo o libro nunha montaña rusa de emocións as cales van cambiando entre a sorpresa e a espectación.

08/02/17

A Sociedade Literaria e do Pastel de Pel de Pataca de Guernsey

Comentario de Noa Villar Gallego





 
A Sociedade Literaria e do Pastel de Pel de Pataca de Guernsey
Shaffer, Mary Ann e Barrows, Annie
Rinoceronte





Supoño que ninguén pode quedar indiferente tras ler un título coma o deste libro, e eu non ía ser menos.  De entre unha morea de libros, títulos e autores sempre buscas algún detalle que chame a atención para poder escoller a túa próxima lectura, e iso foi o que me pasou con esta novela que inspira orixinalidade e diversión por un tubo.
Juliet Ashton é unha escritora que no ano 1946 recibe unha carta dun descoñecido, un membro fundador da Sociedade Literaria e do Pastel de Pel de Pataca de Guernsey, a cuxas mans chegou un libro que fai anos pertencera a Juliet. A protagonista desta novela precisa inspiración para escribir un artigo no periódico Times,  e é a través da correspondencia cos demais membros do orixinal club de lectura, onde atopa un posible tema para o seu novo traballo.
Esta é a trama inicial da novela que, segundo teño entendido, foi escrita maiormente por Mary Ann Shaffer  que, por causa dunha enfermidade grave  non puido rematala e tivo facelo a súa sobriña, Annie Barrows.
Direi que foi unha lectura, ante todo, diferente. Non estou acostumada a ler novelas en forma de epistolario, pois ao longo da miña vida non lin máis ca unha ou dúas, as cales me pareceron aburridas e lentas. En cambio esta non me produciu esa sensación de querer abandonar a lectura, dende o principio tivo algo que me enganchou.
Gustoume poder apreciar o tempo que pasaba dende que alguén escribía unha carta ata que recibía a resposta, o poder ver que ao longo do transcurso do libro pasaron máis de nove meses. Tamén me pareceu moi interesante o feito de que o club de lectura se creara case por accidente, de que algúns dos membros non tiveran nin interese en ler e de que ao final a asociación lograra que todos se uniran moito máis e que tamén lograran levar a situación que estaban a pasar dun xeito un pouco máis sinxelo.
En conclusión, unha novela moi entretida e orixinal cuns persoaxes ben creados e estruturados que recomendo sen dúbida algunha.

05/02/17

O home que era xoves

Comentario de Roberto Agra Buján



O home que era xoves 
Gilbert Keith Chesterton
Ed. 2.0 editora





Existen poucos libros que lea nunha tarde, principalmente porque disfruto tomándome a lectura con calma e lendo só cando me apeteza, pero este libro fixo que non puidese despegar a vista del ata que o rematei.
Durante o tempo que estiven lendo o libro, deume a impresión de estar dentro dun xogo de bonecas rusas no cal cada capítulo vai descubrindo os segredos que rodean á cúpula anarquista de maneira que cada segredo da pé a outro máis enrevesado.
O secretario do consello anarquista, e o protagonista, son os personaxes que na miña opinión, están mellor plantexados, como o secretario demostra en todo momento ese malestar mental que non o deixa de mancar, como se reflexan as inquetudes de Syme cando se atopa por primeira vez con Domingo, todo iso fai que se estableza unha especie de empatía entre eses personaxes e o lector.
Non quixera rematar esta crítica sen facer mención á miña parte preferida do libro, a cal ten o seu momento álxido nunha cidade francesa a cal se levanta en armas para loitar contra o suposto inimigo.
 

11/12/16

O neno do pixama de raias

Comentario de Noa Presas González

 
O neno do pixama a raias
Jhon Boyne

Faktoría K
 
 
 
Esta novela móstramos a dura realidad que se sufriu durante o holocausto nazi.


Suave en aparencia, pero moi duro por dentro, mostra a crúa realidade dun campo de concentración nazi, pero sen esquecer que o foi dende o punto de vista dun neno, que xoga a ser explorador e para quen a guerra é unha aventura sen malicia. Neste universo infantil onde este neno, Bruno, non entende por que unhos homes con pixama son considerados lixo, por que seu pai e súa nai discuten e por que a súa avoa non os visita, ou por que un home que pela patacas lle fai as curas na ferida.
Na súa curiosidade por esta xente con pixama achégase á alambrada, e forma una amizade cun neno chamado Shmuel, deseguida lévanse xenial, cando Bruno non entende  os pensamentos excluíntes que caen no odio ao diferente.

A novela pareceume conmovedora e educativa, onde a inocencia dos nenos supera o odio e nos ensina en humanidade e nos foi ver a dura situación do holocausto; sen dúbida recoméndoa  a todos os públicos xa que os lectores máis vellos verán máis alá e servirá para reflexionar sobre o a dureza das situacións que o home provoca.

 

10/12/16

Todos somos

Comentario de Lara Verde Iglesias


Todo somos
Marcos Calveiro
Xerais





Gustoume moito este libro debido a que nel se narra unha situación moi inxusta , pero que pasa actualmente , a desaparición das adolescentes,  neste caso a desaparición de Natalia.
Este relato ensinoume como toda unha cidade pode cambiar ante un suceso.  E móstranse dúas caras da traxedia:  o pouco respecto que teñen os periodistas nestes casos onde só lles interesa ganar audiencia.  Por outra parte temos os pais dos rapaces que viven nesa cidade, que cambian a súa forma de ser,  o seu carácter será moito máis  protector.  E vemos tamén como unha cidade , en casos como estes , únese .
O que máis resaltaría neste libo é que me encantou como a axente policial Lina Souto ten unha gran afinidade con Antón, debido a que se parecía moito a un alumno seu que fora asasinado nunha excursión.
Esta novela está moi ben escrita, xa que produce intriga e ganas de seguir lendo ata o final. Non  temos un final feliz polo que produce lágrimas no lector (no meu caso) pero eu penso que o autor quería mostrar unha realidade e a maioría das desaparicións teñen un final tráxico.