Os saltimbanquis no paraíso

Comentario de Leticia Couto


Os saltimbanquis no paraíso
Xelís de Toro
Sotelo Blanco

Coma en case todos os meus comentarios acerca de libros de lectura comezarei dicindo e recalcando que ler non é unha das cousas que máis me apaixoe e á hora de escoller libros son bastante cerrada xa que poucos conseguen engancharme. Pareceume unha historia un tanto rara, ademais as historias sobre asasinatos  pódese dicir que non son o meu forte.

A súa maneira de expresarse fai que o libro resulte sinxelo á hora de lelo e outro punto a favor é que a maioría dos capítulos son curtos o que fai que a lectura sexa máis rápida. 

Hai partes que me pareceron aburridas debido á súa monotonía. Por exemplo, na parte central da historia describe o que pasa en Galicia despois da chegada dos saltimbanquis día tras día e practicamente conta o mesmo en cada un xa que eran moi semellantes. Por outra banda, o carácter dos personaxes tampouco me gustou, pareceume demasiado frío para realizar o emprego que tiñan. Unha das cousas que me agradou moito,  foi saber que dun título dun libro, unha das palabras como é "paraíso" vai adicada á Galicia, iso é xenial, ademais da retranca típica galela que utiliza.

O autor combina moitos temas dos que debo destacar o amor por ser o meu preferido e tendo en conta que hai roubos, mortes e asasinatos.

Eu adoito ser desas persoas que xulga un libro pola súa portada e desta vez non me equivoco. Non me atraeu nin a portada nin o libro. Porén, a  relación que establece o autor entre o protagonista co crocodilo da portada a medida que avanza á lectura pareceume moi orixinal. 

É un libro que non volvería ler nin tampouco sabería recomendarllo a alguén.