Flanagan de luxe

Comentario de Julián Gómez


Flanagan de luxe
Andreu Martin, Jaume Ribera
Xerais

Sorprendeume a maneira de desenvolverse a historia. Pensei que os acontecementos eran reais: que Erreá aparecera tirado nunha discoteca, non se acordaba de nada, supostamente ía vender unha bolsa con droga por encarga de dous camellos, toda a persecución que tiveron e que os camellos mataran a Erreá no barco deste. A miña sorpresa foi que todo era unha broma argallada por Erreá e os seus amigos, (todos eles moi "pijos") e Flanagan era dun barrio humilde. Fixérono para burlarse del porque Nines (amiga de Erreá) retou a Erreá dicíndolle que o que non descubría Flanagan non o descubría ninguén. A parte do secuestro de Erreá tamén tivo a súa intriga, que estaba inconsciente nunha praia, que se non lles entregaban cen millóns (nun principo pedían trescentos) mataríano. Ao final era outra maniobra de Erreá e máis os dous supostos "camellos" para sacarlle diñeiro a seu pai, xa que Erreá e el non se levaban moi ben.

Gustoume a vinganza de Flanagan, que consistiu en botarlle laxante na sangría de todos os que lle gastaron esa broma tan pesada, encerralos no ascensor, porque dixera que o primeiro que ía facer era mandalos á merda, e así o fixo.