As chamadas perdidas

Comentario de Antía Buján


As chamadas perdidas
Manuel Rivas
Xerais

Chamadas perdidas é o cuarto libro de Manuel Rivas que leo e comezo a habituarme á súa forma de escribir e expresarse. Este libro está dividido en distintos contos, algúns non os entendín moi ben, é dicir, non sei que me intentaba dicir o autor con eles. Outros como Chiapoteco gustáronme moito xa no seu comezo:

 “ Gustaríame chegar a vello para dicirlle a un neto que teña que non cace grilos, que non os espante. Gustaríame chegar a vello para dicirlle ao meu neto que: están os que plantan maínzo e os que pisan o maínzo.”

Outro capítulo que me gustou moito foi ‘O partido de Reis’ no cal un neno con síndrome de Down amante do fútbol consegue entrar nun equipo e por circunstancias como é a sorte consegue xogar pero a pesar de ser infravalorado móstralle aos seus compañeiros e incluso a min, que se o que fas é o que che gusta podes alcanzar o teu obxectivo por moitas pedras que atopes no camiño.

Manuel Rivas pasa de forza de voluntade, tristeza, soidade  a un toque cómico en ‘A confesión’  onde me sacou un sorriso co principio :” Que lle dis a un mozo cando se che arrima moito? – Digolle que non se arrime tanto.” Ou no final onde de novo sabe como facer sorrir ó lector cun amago de persiganción cómica:

“Por la señal

de pico real

comín touciño

e fíxome mal

se máis me deran

máis comía

polo mal

que me facía

fun tras del

cun cordel

e díxome merda

pra ti e pra el”

Recomendaríalle este libro a calquera persoa que queira sorrir, esquecer, lembrar e descubrir novas historias que dende o meu punto de vista merece a pena.