
Comentario de Andrea Díaz
As rulas de Bakunin
Riveiro Coello
Galaxia
Fíxoseme un libro de lectura sinxelo e rápido precisamente por ese xeito de narrar en capítulos curtos e con diferentes historias.


ra darme conta, unha vez máis, quen en cada relato se pode atopar un sentimento oculto que está destinado a nós mesmos, os lectores.



Este libro ao principio non me gustou moito, será que os libros de misterio e intriga non me soen chamar a atención e os intento evitar, todo o que podo.
Pero grazas a Deus, a nosa profesora de galego madounos que o leramos. Ao principio costoume bastante, porque non pillaba o fio e resultoume complicado de ler. Será porque non me chaman moito a atención este tipo de libros, e ía con pouca gana de lelo.
Pero ao final acabaume gustando, sorprendeume que un libro que tanto quería evitar nun principio gustárame desa maneira. E o máis chocante foi que ao acabar de lelo estiven pensando nel e na súa historia. Que con moi poucos ou con case ningún libro me pasa (só cos da saga de Crepúsculo).
E recoméndovolo, e non perdedes nada por lelo. En tal caso ganaderes. Non quero que pensedes como o facía eu ao principio, que agora…sinceramente arrepíntome de que pensara desa maneira.
Este libro cóntanos como o protagonista escribe una novela xa que este é escritor , e como vai introducindo a realidade e as persoas que vai contando na novela facendo pequenas variacións da realidade; dálle una nova perspectiva cando aparece un personaxe sentado nun banco diante do seu edificio cun tarro de cristal nas mans e lle explica que ese ollo que o mira é o do seu fillo que morreu nun accidente de moto o que ocasionou que lle contara toda a historia da súa vida tan calafriante. Nalgunhas partes da novela non distingue moi ben a realidade da ficción xa que escribe un relato para o periódico no que traballa e ao día seguinte aparece asasinado Pastor coa súa moza da mesma forma na que el escribiu os asasinatos do relato do periódico .Pero isto ten una explicación: que aparece ao final do libro cando descobre que a muller loura que introduciu na novela non era unha policia senón a muller dun personaxe da historia de Dimitri, o home do bote de cristal.
O libro non me gustou xa que hai moi poucos momentos nos que me sinta metida na historia xa que non me causaba sensación ningunha cando o estaba a ler; só sentín parte da historia cando Dimitri interviu contando fragmentos da súa vida xa pasada ou cando o protagonista foi a Praga comprobar que o que lle contara este da súa vida pasada era certo. Non podería expresar con palabras as sensacións que me causou este libro xa que non sentín nada ao lelo e sobre todo ao final xa que deixa que pensemos libremente o que lle sucedería no futuro sen aclarar como rematan o resto dos personaxes.




Comentario de Susana Cumbraos