ESTA É A PÁXINA EXCLUSIVA DAQUEL ALUMNADO QUE QUERE COMENTAR, OPINAR E REFLEXIONAR SOBRE AS SÚAS LECTURAS.
UN RECUNCHO FEITO POR E PARA EL.

11/02/18

22 segundos

Comentario de Noelia Ferreiro


22 segundos
Eva Mejuto
Xerais
 
 
 
Esta novela foi escrita por Eva Mejuto,  unha xornalista e escritora. A autora describe a historia dun rapaz que logra converterse na persoa que realmente é.
Esta novela ensínanos que a identidade dunha persoa non ten por que coincidir coa que marcan os xenitais e que debemos sentirnos cómodos connosco mesmos.
O protagonista do libro é Álex , un mozo transexual , que narra como foi a súa vida.  Antes a xente coñecíao como Ánxela , aínda que tamén lle chamaban Xela.
Ánxela de pequena non era unha nena como as demais. Ela non quería xogar con bonecas, nin poñer vestidos que lle mercaba a súa avoa  ou calquera tipo de roupa que fose moi feminina, e tampouco quería ir peiteada como as outras nenas. Ela quería levar solto o seu pelo rebelde.                                                                                               
  Por outra parte, Xela quería xogar cos rapaces ao fútbol, aínda que había algún que non estaba moi de acordo, pero ela se quería xogar, xogaba. Sempre loitou polo que quixo.
Por outra banda temos a súa familia. O seu avó era alguén fundamental para Álex xa que sempre o apoiou nas súas decisións. A súa nai quería que fose unha nena coma outra calquera, pero acabou asumindo que Xela era diferente, porque nunca sería unha rapaza. Tamén é importante salientar a Ana, unha amiga de Álex, a cal se acabaría convertendo co paso do tempo na súa parella. Estas tres persoas serán primordiais , xunto cunha psicóloga , para que se produza o tránsito.
Finalmente, podemos sacar como conclusión que cadaquén debe ser feliz coa súa identidade, e en ocasións iso non ocorre, e por iso se debe loitar para ser o que realmente te sentes.
 

15/01/18

22 segundos

Comentario de Irene Mariño


22 segundos
Eva Mejuto
Xerais
 
 
A autora deste libro  mostra a evolución do protagonista de Ánxela a Álex, que non soamente supón un cambio de xénero senón a procura da liberdade dende a infancia dunha “nena” que nunca quixo selo.  
Coñecemos os pensamentos e preocupacións de Álex, que dende a súa infancia séntese distinto das rapazas que coñece, e que sofre todo tipo de discriminacións por ser muller. Trata como percorre o camiño para conseguir o que se sente e o que quere co apoio incondicional do seu avó.
 Este mozo transexual abre un blog para compartir a súa vida, a súa infancia, e como se sente. Trata de dicirlle ao mundo que non é unha enfermidade e cambiar o pensamento da sociedade.
Por que este libro ten como título “22 segundos”? Porque tarda ese tempo en subirse o arquivo ás redes.
Gustaríame que o libro fora máis longo para coñecer mellor a Alex e profundar máis na súa evolución e cambio. A pesar disto paréceme un relato fresco e que non vén nada mal lelo. Refresca ideas e ata nalgúns momentos grazas a estar escrito en primeira persoa, ponte na propia pel do personaxe.
 

14/01/18

Ás veces quero morrer coa risa

Comentario de Alba Gómez Barros

 
Ás veces quero morrer coa risa
Birgit Schlieper e Nina Stahl
Galaxia 
  
 
Conta a historia dun rapaz de 16 anos ao que lle diagnostican un cancro terminal. El, coma calquera adolescente, non entende por que ten que morrer tan novo con todo o que lle queda por vivir. Logo ten que decidir onde pasar o tempo que lle queda. Mais coñece a Helene, unha rapaza aínda máis enferma ca el. Coa aparición do amor descobre que o tempo que lle queda quere pasalo con ela.
Cómpre salientar que este libro xa me chamou a atención dende un primeiro momento, tanto o título coma a súa portada. Tamén a primeira frase coa que comeza xa é impáctante.
Este libro gustoume moito, e enganchoume na lectura del, case sen dar parado de ler xa que o tema é moi atractivo.
Ás veces quero morrer coa risa transmitiume moita tristura, é un destes libros que enchen os ollos de bágoas.
O que máis me chamou a atención dentro da trama principal foi a dificultade que tiña Nils para expresarse con claridade cara aos seus pais. Non lograba dicir o que quería nese momento, que precisaba deles.
É importante resaltar que este libro fíxome reflexionar e poñerme na pel de Nils. Pensar que hoxe en día adolescentes coma min queremos abarcar e ter todo e outros encóntranse en situacións nas que só queren estar ben e sans.
En conclusión pareceume moi fatídico e moi entretido. Ensinoume a valorar o que teño. Recomendaríao a calquera persoa, xa que é interesante e chamaría atención. Calquera podía poñerse dentro do libro, na pel dos pais ou na de Nils.


12/01/18

Moonkid e Liberty

Comentario de Alba Gómez Barros


Moonkid e Liberty
Paul Kropp
Galaxia
 
 
Dous irmáns e dous mundos diferentes. Ian é un mozo demasiado brillante para ser aceptado. Polo contrario Liber desexa ser popular e aceptada socialmente. Cando a nai volve aparecer despois duns anos, os irmáns vense no medio de dous extremos, con resultados divertidos.
É importante destacar que este libro chamoume a atención dende un principio, xa non só polo tema senón pola forma que utilizou o autor para narrar. Os capítulos vanse contando dende distintos tipos puntos de vista, é dicir, que o primeiro é narrado en primeira persoa por Liber e o segundo dende o de Ian. Así seguidamente. Pareceume unha forma moi atractiva e interesante xa que lograbas poñerte perfectamente no lugar dos dous irmáns.
Tamén me chamou a atención o carácter de Ian. Sentíase extraterrestre e sempre se vía involucrado en pelexas e problemas con Eslabón Perdido. Resultoume divertido e de gran comicidade. Ademais espertoume intriga Liber, cando o seu obxectivo era integrarse nun grupo popular, conseguiríao?
Cómpre salientar que a historia desenvolvíase nun ambiente cómico. Seu pai é un rexeitado social e hippy. A súa nai abandonou os seus fillos xa que debía encontrarse a si mesma.
A pesar de que a portada non me chamou moito a atención, Mookid e Liberty resultoume entretido e divertido. A lectura foime doada e rápida, xa que como dixen antes a forma de narrar é orixinal. Recoméndoo a calquera compañeiro e penso, que se o len, lles gustaría. 
 

10/01/18

A Rateira

Comentario de Alba Gómez Barros



 A Rateira
Agatha Chistie
Vicens Vives 



Nesta obra unha parella de mozos herdan unha mansión e convértena nunha casa de hóspedes. Nunha noite de inverno chega un sarxento de policía que lles advirte aos moradores que están en perigo. Teñen relación cun crime cometido en Londres. A partir dese momento a casa convértese nunha rateira.
Esta obra pareceume bastante interesante, de gran suspense, que me mantivo na lectura deste libro dende un principio ata o final. Foi unha lectura sinxela e rápida a pesar de que o xénero policial non é o meu punto forte.
A forma na que Agatha Christie narra os feitos provocoume intriga e púxenme na pel dun detective debido a que logo dun asasinato as pistas vanse amosando pouco a pouco.
A pesar de que fose unha obra teatral e para min non sexa común ler este tipo de libros, gustoume moito e metinme perfectamente na obra e na situación de cada personaxe.
Cómpre resaltar que toda a acción transcorre no mesmo espazo e por iso os conflitos entre os personaxes creáronme algunha confusión.
Atraeume todo o libro, pero o acto segundo foi o máis me chamou a atención. Acabeino dunha soa sentada.
En conclusión A rateira gustoume moito e mantivo en min a intriga todo o tempo. Recomendaría a persoas sobre todo que lles guste o xénero policial.