Orlando

Comentario de Laura Soto


Orlando 
Virginia Wolf
Irmás Cartoné

 Nesta obra literaria de Virginia Woolf, hai cen anos esta muller plantexouse as diferenzas entre os homes e as mulleres. Este libro de xénero biográfico desenvolveu a idea da escritora co seu personaxe Orlando. Este xove aristócrata e aspirante literario vai mermando de sexo ao longo da historia. Outra das peculiaridades que fan especial este libro é que Orlando vive uns trescentos anos pero só envellece coma se tivese uns 35, para dar a coñecer así o progreso da sociedade inglesa.

Na miña opinión, este libro é unha xenial obra literaria escrita por unha valente muller, xa que moito tempo atrás tivo a afouteza de publicar a súa reflexión feminista en forma de novela, falando tamén da dificultade das sátiras biográficas e do que move principalmente ao libro que é dedicado á súa amiga Vita en forma de Carta de Amor.
Esta historia aporta o seu gran de area para que a sociadade cambie a forma de pensar, ata que se lle recoñezan os seus dereitos ao sexo tan inxustamente desfavorecido e sometido polo oposto, na época. 

Para min foi unha lectura moi lenta, xa que ás veces o estilo da autora acercábase máis á poesía que á prosa e dificultaba a comprensión, pero ao mesmo tempo facíaa máis interesante.

Recoméndollo a todo o mundo, porque cunha historia de amor, reflexiona moitos máis conflitos da época.

Eu son Suleimán

Comentario de Marcos Quintana Cuñarro



Eu son Suleimán
Antonio Lozano
Kalandraka

Este libro escrito por Antonio Lozano nárramos a historia de Suleimán, un adolescente menor de idades que ten que emigrar do seu país, para escapar da fame e da miseria e intentar sobrevivir. Pareceume un libro moi duro de ler, non porque fose difícil, senón que narra unha historia moi triste e conta palabras da realidade, e non relatos ficticios, xa que miles e miles de persoas coma Suleimán, teñen que sufrir as consecuencias da emigración. Consecuencias como deixar aos teus amigos de sempre, perder aos teus seres queridos, dicirlle adeus ao lugar no que naciches e te criaches… Hoxe tocoulle a Suleimán ser a vítima, pero nós, os que estamos lendo este comentario, temos moita sorte. Sorte de non ter que sufrir iso, de non ter que deixar atrás o teu país para sobrevivir, para buscar un futuro mellor e non ter que morrer de fame ou na miseria.

Lémbrome no libro, cando Suleimán ía por primeira vez ao instituto e preguntaba se había unha “walde”, nadie o entendera, entón el explicara que se trataba dun grupo de persoas que se dedicaban a axudarse uns aos outros. Todos se riron, e un chaval dixo: aquí en España cada un búscase a vida por onde pode e un arranxa os sus problemas pola súa conta, isto a min sorprendeume.

Sinceramente un gran libro para ler, se queres a realidade podes ler este libro e quedar de pedra.

O principiño

Comentario de Miguel Lamazares


O principiño
Saint-Exupery
Galaxia

 

 

 

Non sabería definir este libro cunha  soa palabra, pareceume moi confuso, pero ao mesmo tempo, a ensinanza que quere transmitir é moi clara. A ensinanza é que as persoas maiores só pensan nelas mesmas, só pensan no material e non buscan o verdadeiro significado da vida. 

No libro aparecen algúns personaxes que corroboran estas actitudes das persoas maiores, como por exemplo os donos dos planetas. Cada personaxe secundario que encontra o Príncipe ao seu paso ten unha actitude e unha función diferente na historia.

Hai unha cousa que me sorprendeu moito, xa que cando o collín na biblioteca pensaba que  ía ser un libro infantil, e foi todo  o contrario, ata por momentos me resultou complicado lelo e seguir o fío da historia.

O que notas cando les o libro é a intención do autor de comparar a nenez coa época adulta, ademais desa ensinaza principal, no libro tamén podemos aprender moitas máis cousas, como por exemplo, o valor da amizade coa flor, ou co zorro, ou a relección do aviador co princípe.

Ás veces quero morrer coa risa

Comentario de Miguel Lamazares

Ás veces quero morrer coa risa
Birgit Schlieper e Nina Stahl
Galaxia 

Ás veces quero  morrer coa risa é unha das mellores novelas que lin. 

Esta historia engánchate dende a primeira frase ata o final. Quedei moi abraiado co final xa que non esperaba nada así, nin coa tranquilidade que  NILS ve a morte da súa compañeira ULLA. Tamén me impresionou moito a historia do protagonista, NILS, sobre todo, a maneira que ten de pensar, reaccionar e de relacionarse coa xente ao saber que lle espera  unha morte segura. 

Gustoume moito este libro porque aínda que ao rematalo non paras de pensar na sorte que tes por non ter que sufrir esta enfermidade, faite reflexionar e, como dixen, darte conta da sorte que temos. Outra parte moi importante da historia  son os personaxes que se atopan nun segundo plano, que axudan a facela máis dura e realista, pola situación que viven os pais, os médicos, e como non, o amor, que apareceu con Helene.

O que máis me gustou do libro, aínda que por outra parte sexa o peor, foi o realismo e a dureza coa que escribe o autor , como mostra a peor cara dun rapaz de dezaseis anos. Pareceume un gran libro, xa que faiche ver a vida tal e como é, e porque te metes na pel do personaxe dende que empeza. Sinceramente, gustoume moito.

Penúltimas tendencias

Comentario de Noa Villar Gallego

Penúltimas tendencias
Carlos Negro
Xerais

 

 

Para moita xente da miña idade, a poesía non é máis ca algo aburrido que che obrigan a ler no colexio, algo que foi escrito moitos anos atrás e que non es capaz de entender porque case sempre utiliza unha linguaxe moi anticuada; para moita xente os poemas son esa cousa que che obrigan a analizar e memorizar sen nin sequera saber o que significan ou sen entender tampouco o que eses versos tratan de expresar.

Pero no libro do que vos vou falar, Carlos Negro trata de rematar con todos eses prexuízos que existen en canto á poesía, e para iso preséntanos uns asombrosos poemas que nos farán cuestionarnos moitas cousas e nos cales tamén se tratará de darlle a volta á terrible realidade que observa todos os días. Mediante estes sinxelos versos tamén intentará achegarse aos máis novos e metelos nun mundo tan bonito como é o da poesía.

Penúltimas tendencias preséntanos unha moza que non está disposta a facer o que a sociedade quere que faga, unha moza con afouteza, unha moza que quere ser ela mesma e que sabe que ninguén llo pode impedir, unha moza que aspira a moito máis ca a estar fermosa para o rapaz que lle gusta, unha moza disposta a darlle a volta a todo aquilo que lle dixeron que estaba ben cando era pequena, unha moza que non asinte e cala cando se atopa con algo que non lle gusta.

En definitiva, comecei este libro sen saber moi ben que esperar del, pero resulta que me atopei cunha moi grata sorpresa, un libro cuns versos moi sinxelos de entender pero cunha reflexión moi profunda detrás deles. Claro está que Negro non puido ter escollido un tema mellor ao que dedicar estes versos, e máis ca finalidade de chegar aos novos lectores que este libro tiña. Unha lectura moi inspiradora á vez que necesaria hoxe en día.

Corredora

Comentario de Noa Presas


Corredora
María Reimóndez
Xerais

O libro Corredora  de María Reimóndez é un libro moi curtiño pero cargado de emocións: a historia de superación dunha filla e a súa nai, para quen aínda que parezca contraditorio a fame e a guerra foron a súa liberación; Puideron escapar do seu peor tormento, incluso máis que a fame ou a guerra e ese era o que se cría o seu dono, o que fixo a vida da nai un tormento: o seu propio marido.

A autora amósanos a triste realidade que se sufriu e se sofre aínda hoxe en moitos países do mundo: as guerras, a fame e o maltrato das mulleres.

En primeiro lugar vou a destacar a figura da nai, esa muller pouco faladora cun espírito de superación incrible, unha muller que se busca a saída aínda que sexa dura, a cal fala pouco pero sente moito, sen dúbida unha figura admirable, que nos fai acordarnos do cómodos que estamos todos na nosa casa, sen acordarnos das invisibles, de todas estas mulleres, heroínas, todas e cada unha delas, que non abonda coas situacións que a vida lles plantea que senon fai que nacer muller, aínda o complique todo máis.

E en segundo lugar a nena, esa nena a quen lle apasiona correr, cando é peque non entende ben o que pasa e nalgúns momentos está confusa, pero co paso do tempo adoitou a imaxe de súa nai e converteuse nun personaxe forte e loitador, que máis adiante conseguirá unhas metas incribles pero non sen esforzo.

Este libro encantoume porque é unha mestura de cousas que me apaixoan e me parecen moi importantes: a reevindicación do feminismo, que se ve claramente nas inxustizas que se cometen coas mulleres, tamén pretende mobilizar a figura da muller no deporte e por último facer que sexamos máis humanos e queiramos axudar a todos os inocentes que por culpa das guerras e da miseria sofren tales adversidades. Sen dúbida ningunha un libro curto, pero verdadeiramente fíxome pensar.

Son noxento

Comentario de Ana Santalla Garrido


Son noxento
Mª Xosé Queizán
Xerais

Este é un libro que reflicte un dos maiores problemas de hoxe en día.

A min este libro sorprendeume moito, nunca pensei que puidera dar un xiro tan inesperado, aínda así pareceume moi forte a visión que ten o protagonista sobre as mulleres e como el mesmo se identifica coma un cabrón e un machista.

Cada vez que vía como se aproveitaba de Lilí fervíame o sangue porque sempre se saía coa súa pero aínda así o que nunca pensei é o que ocorre ao final coa filla, para min foi algo moi, pero que moi chocante…

Este libro gustoume moitísimo porque foi o primeiro libro que lin onde o protagonista é un maltratador, normalmente os libros sempre teñen a persoa violada coma protagonista; axudoume moito a darme de conta de como un home que ao princiìo parece bo e xeneroso é de tal maneira, aínda que tamen me sorprendeu moito a actitude de Lilí, estaba coma cega de amor, non vía todo o que lle estaba a facer a ela e á súa filla, era coma se só quixera estar con el fixera o que lle fixese

Baixo o meu punto de vista moita xente debería ler este libro, e eu recoméndoo ser dúbida.

 

Makinaria

Comentario de Noa Villar Gallego


Makinaria
Carlos Negro
Xerais

 

 

 

Desta volta Carlos Negro preséntanos un libro cheo de adrenalina, velocidade e enerxía; un libro dirixido especialmente a todas aquelas persoas ás que lles gusta acelerar, queimar roda e sentir a velocidade na estrada; un libro de bos comezos pero  tristes e sanguinolentos finais.

Makinaria móstranos unha nova forma de escribir poesía, onde non todos os versos teñen que ter exactamente o mesmo número de sílabas e rimar entre si, como o fan case todos os demais poemas que nos ensinan no colexio.  Senón que nos mostra uns versos cunha métrica libre, moitos deles sen división de estrofas e cun vocabulario propio da xerga xuvenil.

Con estes versos tan peculiares, Carlos Negro trata de advertir a todas esas persoas que cren ter a situación baixo control cando se soben a un coche cun condutor borracho, cando queren sentir a adrenalina provocada pola velocidade e se lanzan á aventura ou cando pensan que son as únicas persoas na estrada e que non lles vai a pasar nada aínda que vaian un pouco máis rápido do permitido.

 E que mellor forma pode haber para advertir a alguén ca mostrándolle a pura realidade? Pois iso é xusto o que se fai neste libro, os finais poden parecer un pouco duros e crueis pero simplemente son finais reais. 

Para rematar direi que Makinaria é un libro moi pero que moi necesario, e máis para o tipo de público ao que está dedicado. Espero que todo aquel que se atreva a mergullarse nesta marabillosa lectura a saiba aproveitar e decida non poñer en perigo a súa vida na estrada.