A casa de Mango Street

Comentario de MAría Rodríguez



A casa de Mango Street
Sandra Cisneros
Rinoceronte 

A CASA DE MANGO STREET, de Sandra Cisneros, está composta por unha serie de microrrelatos entrelazados entre sí. A protagonista  é Esperanza, unha rapaza adolescente.

No primeiro capÍtulo, Esperanza conta como a súa familia foi parar a Mango Street, nun piso alquilado, nun barrio de suburbios. O piso non era moi novo e empezaron a fallar as cousas: cañarías rotas, fiestras... ó final cámbianse de casa, compran unha vivenda moi pequena polo que Esperanza non se ve nada ilusionada con ela. As súas aspiracións vense frustradas, ela sempre soñaba cunha casa grande. Sentíase avergoñada de pertencer a unha familia pobre, como cando lle pregunta a monxa, “Vives aí?”

Vai contando historias, a maior parte delas son tristes pero sempre nos transmite esperanza para soñar cunha vida moito  mellor. Tratase dun mundo machista, sen expectativas de futuro para a muller. Vemos a Marin que chega de Porto Rico para coidar aos seus primos pequenos, o seu mozo quedara alí, agora apenas podía saír da casa aínda que ela tiña esperanza de que alguén cambiase a súa vida.

Trata temas como a pobreza, a inmigración, a desigualdade, o machismo e os abusos sexuais.

Os valores deberían ser para todos os mesmos, poder ser dono de sí mesmo e poder decidir sobre o teu futuro, debería ser un dereito adquirido por todas as persoas; vemos que hoxe en día aínda non é así xa que estes valores vense mermados polo tipo de sociedade que nos rodea, como é o machismo, o abuso sexual, trata de brancas,...

Aínda que,  por momentos  da lectura desta novela sentía impotencia e tristeza, paréceme un relato moi ameno e fácil de ler.

Recoméndoa.

 

Resistencia

Comentario de Daniel Gavieiro Suco


Resistencia
Rosa Aneiros
Xerais

Resistencia de Rosa Aneiros é un libro baseado na vida real dunha parella que loita pola súa relación, aínda que sexan de distinta clase social.

Esta historia transcorre en Portugal que nesa época atopábase nunha situación de ditadura, exercida por Salazar e Marcelo, e por culpa da cal a parella protagonista non pode gozar desta relación. É unha historia bonita, pero ao mesmo tempo triste pola loita imposible para conseguir o amor e a felicidade desta parella.

Durante o libro tamén está presente as diferencias sociais e tamén a situación cruel que existía naquela época, xa que os familiares dos presos tiñan que dicir que estes estaban mortos, mentres estes vivían illados da sociedade e nunha situación totalmente pésima.

O que máis me sorprendeu desta historia e que o amor desta parella está por riba de todo o demais, e que a parte de que eles non sabían nada un do outro, aínda que Filipa lle escriba cartas a Dinís pero estas cartas nunca chegarían e este, seguíanse queréndoo con loucura.

En canto ao léxico, ten algunhas palabras difíciles de comprender pero pódense sacar fácil polo contesto no que esta.

É un libro que llo recomendaría ler a toda a xente a que lle guste o amor e a loito por este.

O faro escuro

Comentaro de Daniel Gavieiro Suco


O faro escuro
María López Sández
Galaxia

Co que me gustan a min os libros de intriga, cando oín falar deste libro a uns compañeiros decidín lelo rapidamente.

O Faro escuro a verdade é que un libro moi entretido e pouco aburrido, a min enganchoume moi facilmente. Este libro conta a tráxica desaparición da xornalista Catalina que tras viaxar a Galiza, e en concreto a Costa da Morte, desaparece sen deixar pista ningunha. A encargada de investigar a desaparición de Catalina é Elisa Neira que para ela non é unha cara descoñecida, xa que coincidiran no pasado as dúas xuntas.

A medida que vai avanzando o libro parece que cada vez o asasino está máis cerca. Ao principio da historia pasa bastante desapercibido pero despois a súa vinculación con Catalina e algúns sucesos que tivera con ela no pasado convérteno no principal culpable. O plan do secuestrador é ofrecerlle a Catalina como obsequio uns familiares mortos.

En canto ao léxico, este fai posible entender facilmente toda a lectura, o que é un punto moi positivo á hora de ler o libro.

Foi un libro que en resume gustoume bastante e recomendaríallo a todo o mundo que lle guste a intriga e o misterio.

 

Oitocentos

Comentario de Francisco Rodríguez


Oitecentos
Xavier Franco Alonso
Galaxia



Este foi o primeiro libro que leo de Xavier Franco Alonso e a verdade é que foi un autor que me sorprendeu gratamente xa que non me esperaba, tras un inicio protagonizado pola falta de nada sorprendente, que o libro me fora a gustar tanto como me resultou gustando. Este comezo pouco sorprendente deixou de selo tan pouco, cando rematei o libro e comprendín que Xavier non buscaba impactar ao lector dunha forma esaxerada senón que pretendía reflectir a vida que nos rodea, a que está a ocorrer diante das nosas narices. E a verdade é que o conseguiu de maneira realmente boa, xa que reflicte moitísimos aspectos e moitísimos problemas que están a encher a nosa sociedade, e penso que, moitas veces, reflectindo estes problemas fai unha forte denuncia contra eles, o que está moi ben feito xa que moitos de nós somos conscientes destes problemas que interfiren na nosa vida cotiá pero non somos capaces de enfrentarnos a eles xa ben por falta de motivación para facelo ou por medo ao que os demais digan de nós.

Hadrián, que é o personaxe principal, ao redor do cal xira toda a trama, sofre un dos problemas que Xavier reflicte e sobre o que se sustentan moitos acontecementos posteriores. Este problema consiste na cantidade de cativos que marchan da súa terra deixando todo atrás cando se lle presenta unha oportunidade de facer realidade os seus soños, e que, como lle ocorreu a Hadrián, tras moito intentalo, esa oportunidade desaparece sen deixar rastro pero deixando a ese neno, agora convertido en mozo, de volta na súa terra con moi pouco, xa que o dera todo por facer realidade o seu soño que finalmente non se levara a cabo.

Isto ocorreulle a Hadrián, xa que, de neno, ofrécenlle unha beca para ir practicar atletismo a un equipo de élite pero fora da súa terra, en Barcelona, polo que teno que deixar todo e marchar a Barcelona na procura dos seus soños, chegar a competir nas Olimpiadas de Atlanta. Tras varios anos alí traballando duro cada día para conseguir o seu obxectivo, a súa beca foi derrogada e viuse obrigado a voltar a Galicia pese a non ter moitos recursos, xa que gastara moitos deles na súa loita polo seu futuro. A partir da súa volta a Galicia penso que Xavier quere poñer unha solución a este problema para que os lectores que algunha vez se vexan nesta situación ou noutras semellantes, sepan que facer. Esta solución consiste en nunca darse por vencido e en loitar por recuperarte logo dos mazazos que, como lle ocorreu a Hadrián, dache a vida. Esta loita vese reflectida na busca sen descanso de Hadrián dun traballo para así tentar recuperar os recursos que perdera tras a súa estancia en Barcelona, e tamén se observa que con persuasión, os teus fins, as veces, conséguense, xa que, tras moito tempo buscando empleo consegue atopar traballo nun prestixioso estudo de arquitectura así consegue acadar, polo menos, un dos dous obxectivos que Hadrián se marcara durante o desenrolo da novela.

Deixando a un lado a Hadrián, este libro recolle moitas cousas que busco nunha novela coma esta: un toque de inocencia que aporta Aida, e que me fixo voltar aos meus tempos máis cativos sen preocupacións e sen compromisos, un toque de amor que se mostra na "relación" que teñen Inés, irmá de Hadrián, e David, amigo deste, e tamén un forte toque de amizade que se observa nas múltiples acción que Hadrián, David, Xes e Fabián, amigos de toda a vida, realizan en conxunto.

No seu conxunto, un libro que reflicte a realidade que nos rodea, e que fai unha forte denuncia a ese nenos que o deixan todo por cumprir o seu soño, cousa que non me parece mal, e que ao final non se fai realidade e quedan nunha situación bastante delicada. Para solucionar este problema penso que deberían dar axudas unha vez o neno, neste caso Hadrián volve da súa aventura tras non triunfar, para que poida adaptarse á súa sociedade dunha maneira máis doada.

En definitiva un libro que volvería ler sen problemas.

O achado do castro

Comentario de Vanesa Lalín


O achado do castro
Manuel Núñez Singala

Galaxia

 

 

 

Normalmente non leo moitos libros de teatro , pero con este “O achado do castro” decateime de que se pode pasar moi ben lendo este tipo de libros .

Os que teño lido non era tan entretidos coma este , xa que esta obra está chea de moitas situacións que me resultaron moi cómicas , que me facían rir sen darme de conta , debido a que había dous persoaxes moi simpáticos , que as veces non eran moi listos , pero en outras ocasións si o parecía , xa que eran para min ambiciosos , querían conseguir a medalla do Emperador , a como dese lugar o que os levaba a situacións moi divertidas, como por exemplo non sabían ler pero para saír do paso inventaban os poemas para decirlle o emperador .Penso que ainda que sempre estaban metendo a zoca no fondo eran sensibles .

Por outro lado esta obra faite trasladar a Roma , pero parece unha Roma cercana , xa que se describían ben os lugares , todo de forma detallada , polo cal era fácil de imaxinar.

Pero o que máis interesante da obra me pareceu é que sendo un libro tan curto é coma se tivese duas historias diferentes nel , ainda que unidas polos seus persoaxes , así por un lado estaban estes pícaros que querían conseguir o medallón do Emperador e por outro de forma ben diferente na que se nos conta unha historia de amor entre a filla do Emperador e un fillo dunha comerciante , o cal nun principio parecía imposible, pero non sei se polo destino ou por que así o quixo a vida todo rematou cun final feliz , nunca imaxinei que tanto.

Bueno, esta obra ainda que ten moitas misturas xa que vai dende emperadores , soldados, sabios , filósofos………pasando por namorados digolle a calquera que a lea, que o vai pasar ben e rirse un pouco.

 

Mexillóns para cear

Comentario de Telmo García Castro

Mexillóns para cear
Birgit Vanderbeke
Rinoceronte

Nunca lera un libro coma este, onde unha voz narradora narra toda a historia cunhas oracións tan longas que un case parece quedar sin alento para ler; e ademais  todo seguido, sen estar dividido en capítulos, algo que ao principio me pareceu un pouco complexo. A primeira impresión cando ollei o libro antes de lelo foi un suspiro porque tanta letra seguida parecía que te ía comer, pero non é así cando empezas a lelo e a afacerte á este estilo de narración.  É como ler un fluído de pensamentos, algo así como estar conectado á rede cerebral da narradora e non é doado seguir a narración das ideas, pero o certo é que me gustou.

Esta pequeniña novela transcorre en apenas cinco horas mentras una familia tradicional alemá espera para cear polo pai que ven dunha viaxe de negocios. A narradora é a filla e ela narra dende a súa perspectiva como ve a familia. O que parecía unha familia feliz acabamos descubrindo que non é tal. O pai é un ditador, un home caprichoso, controlador,  que non fomenta a autoestima de ningún membro da familia senón  todo o contrario xa que sempre está a correxir e desanimar á muller e aos fillos. A nai vive sometida, o fillo menospreciado e a rapaza castigada polo seu carácter rebelde. A obra ten moita crítica á vida aparente que levan moitas familias, podres de rencores e para nada felices.

Gustoume o final cando toda a familia da por feito que o pai non vai volver (un accidente?) e síntense aliviados. Nese momento mostran os seus verdadeiros sentimentos, agochados ata entón nunha convivencia de aparencias. Tiran os mexillóns que todos odiaban ao lixo e que só comían porque ao pai lle gustaban e acaba a novela. Empezamos cos mexillóns e acabamos con eles... e cunha idea de familia nova.

Romeo e Xulieta

Comentario de Silvia Bruguera


Romeo e Xulieta
William Shakespeare
La Voz de Galicia



Esta novela fala do amor que xorde entre os herdeiros de dúas familias enfrontadas.
Comeza cunha pelexa entre os criados das distintas familias. O príncipe ao escoitar o escándalo aparece solucionando o conflicto; advertíulles que se volvían ter ese comportamento o pagarían coa súa vida.
Os Capuleto eran a familia de Xulieta e os Montesco a de Romeo.
Romeo namorouse de Rosalina pero o seu amor non era correspondido.
Un día Mercucio, Benvolio e Romeo entraron nunha festa que celebraban os seus inimigos, os Capuleto. Conseguiron entrar desapercibidos con máscaras e fachos, unha vez alí dentro Mercucio e Benvolio desfrutaron da festa agás Romeo que estaba distraído. Tebaldo, o sobriño do señor Capuleto, descubre que un dos portadores da máscara era Romeo; decidiu falar co seu tío sobre o seu achado e este respondeu que deixase a Romeo tranquilo, xa que se comportaba como un cabaleiro, el enfadado acedeu.
Máis tarde entra Xulieta na sala, Romeo ao vela quédase namorado dela sen saber que é a filla do seu maior inimigo; feito do que máis tarde se enterará. Romeo aproxímase a aquela moza e comeza a cortexala e finalmente despídense cun bico. O amor que naceu entre eles e imposible e os dous lamentan pertencer a esas familias. Unha noite o protagonista salta o muro da casa da súa amada poñendo en perigo a súa vida para poder volvela a ver.
Ao día seguinte Xulieta manda a súa ama falar con Romeo e este dille a ama que o que sente por Xulieta é verdadeiro e quere casar con ela; dille que vaia a igrexa que Frei Lourenzo os vai casar en segredo.
Unhas horas despois da voda Romeo e Mercucio atópanse con Tebaldo, que queria pelexar con Romeo pero el non o permitiu porque se converteran en familia. No nome de Romeo, Mercucio acede a pelexar con Tebaldo para defender o seu honor, pero Romeo interponse entre eles e a espada atravesa a Mercurio, o cal máis tarde morre. Tebaldo escapa;e Romeo ao atopalo víngase matandoo.
Romeo fuxe polos seus actos, ao chegar ó principe á escena dá a orde de desterralo e se o atopan por Verona acabaran coa súa vida.
Xulieta ao saber o ocorrido comeza a chorar a morte do seu primo e o desterro do seu amado. Mentres o seu pai concédelle a Paris a man da súa filla, descoñecendo que xa esta casada. Xulieta fala con Frei Lourenzo e este dalle unha solución para non ter que casar de novo e poder estar con Romeo o resto da súa vida así que lle da un frasco cunha brebaxe para aparentar estar morta. Máis tarde a ama atopa a Xulieta "morta" e ese día o seu paí concertara o matrimonio.
Baltasar foi a Mantua a contarlle que Xulieta estaba morta e el decide que irá a ver o que sucede esa mesma noite. Mentres Frei Lourenzo busca solucións para poder enviar a carta a Romeo do plan que organizaron. Romeo marcha cara ó ceminterio onde se acha a súa amada, atópase con Paris e tenta a Romeo, e así el acaba coa súa vida.
Romeo despídese do mundo, bica a Xulieta e bebe o veleno e así morre. Frei Lourenzo chega ao ceminterio e atópase con Paris e Romeo mortos, Xulieta esperta e nese intre ao ver ao seu carón ó seu amado crávase unha daga e morre.
Aparecen varios gardas, o príncipe, os capuleto e os montesco e descobren a historia de amor entre eles pechando así as súas diferenzas remantando así co libro.
Os personaxes principais son Romeo e Xulieta co seu amor imposible.
Un dos personaxes que non me gustou foi Tebaldo xa que me pareceu un persoaxe moi violento porque sen ningún motivo comezou a loitar con Mercucio.
O príncipe penso que actuou mal ao desterrar a Romeo; xa que pese que aquel combate lle causase a morte dun familiar el non foi o culpable e castigouno inxustamente.
O libro estivo ben pero ao final danlle moitas voltas as mortes, pese o seu final tráxico os Capuleto e os Montesco danse conta de que por culpa das súas enemistades perderon parte dos seus familiares.
A parte máis fermosa é cando se coñecen os namorados; enamoraronse os dous no primeiro instante.
En resumo; pese o seu vocabulario foi fácil de entender e ao saber un pouco de que ía collinlle rapidamente o fío.

Instrucións para tomar café

Comentario de Telmo García Castro



Instrucións para tomar café
Manuel Núñez Singala
Galaxia

Mira que rin con este libro!  Recoméndollo a todo o mundo. Lese rápido, lese ben e aínda por enriba pásalo de cine con algunhas das historias que nel nos conta.

 O libro creo que está feito con moito humor  e dende un coñecemento profundo  do que somos os galegos. A quen non lle pasou algunha vez o que se conta na historia “Instrucións para pagar”? Quen non se identifica coa imaxe que de nós damos ás veces en “Instrucións para parecer galego”?

Pero todo libro está cheo tamén de crítica e non só humor.   Non falta tampouco un ácido sentido crítico e autocrítico como no conto “O peso da tradición” .

Das catro partes que ten o libro a parte “Libro de contos” non  é a que máis me gustou, ainda que o conto “Problema de xadrez” pareceume moi interesante porque defende a astucia como algo necesario na vida.

Esta obra de Núñez Singala ten unha enchenta de retranca e iso sempre é un bo motivo para ler.  Retranca e intelixencia van sempre da man. Por iso me gustou tanto,  porque libros coma este fan aos lectores seres activos, críticos e diso nunca andamos sobrados.