Comedia bífida

 

Comentario de Telmo García Castro


Comedia Bífida
Manuel Núñez Singala
Galaxia

Esta pequena obra teatral trata o tema da defensa do galego.  A partir dun suposto xuízo a falantes que non respectan a lingua, o autor pretende despertar a nosas conciencias lingüísticas para que superemos os prexuízos contra o galego.

A obra ten o seu toque de humor cun anxo que defende o castelán e un demo que se encarga de abrir os ollos a todos para que detectemos actitudes prexuiciosas. O anxo non deixa de ser un panaco fiscal que non da pé con bola, pero o demo “Luci” (de Lucifer) é unha intelixente voz que desarma a eses falantes que, ás veces sen sabelo, están cheos de odio hacia o galego. Danse situacións moi cómicas coma a das siamesas enfrontadas polo fútbol ou cando o fiscal Arcanxo ten máis fame que ganas de defender o castelán. As chamadas da señora preguntando pola lavandería son tamén un contrapunto chistoso que fan desta obra unha comedia lixeira.

A obra é moi orixinal e válida como obra reivindicativa, pero na miña opinión ten un exceso de mensaxe de defensa do galego. O final,con esa confusión entre espectadores e mortos, e co engano de San Pedro a Deus mentíndolle, gustoume por chistoso e cheo de orixinalidade. Sen embargo, a idea xeral da comedia é que me resultou un pouco cansina., sobre todo o feito de que repetira sempre a mesma estructura nos xuízos: presentación dos falantes, revisión dos seus casos con algún flashback e intervención de San Pedro. Acortaría algo o xuizo e faría menor a carga de denuncia lingüística e maior o fío da historia. Creo que así gañaría a obra porque en algún momento parece máis ca unha comedia un panfleto.

O achado do castro

Comentario de Silvia Bruguera


O achado do castro
Manuel Núñez Singala

Galaxia

 

 

 

 

Esta obra teatral desenvólvese arredor de dous namorados de distintas familias; no que os seus pais non permiten a súa xuntanza por ser de diferentes clases socias. O libro iníciase cando aparecen dous ladróns; Caleno e Catulo que organizaron un plan para demostrar ao pobo que se o rei non é capaz de evitar que lle rouben un medallón como vai ser capaz de protexer o seu Imperio, coa fin de chegar a gobernar o Imperio. Máis tarde os ladróns escoitan que os soldados do Emperador se aproximan e escóndense; os soldados marchan e os ladróns deciden marchar tamén por se regresan. Os soldados máis tarde regresan e deciden esconderse tras un arbusto para esperar a Manolitus e máis a Carmiñae.
Manolitus é fillo de Arpexia; a comerciante máis rica do Imperio e Carmiñae é filla do Emperador. Eles dous coñeceranse en Nápoles, dende aquelas namoraranse e comezaron a ter unha relación. Os seus pais non aceptaban o seu compromiso por iso tiñan que verse a escondidas no bosque.
Os soldados ven chegar a Manolitus e máis tarde chega Carmiñae, comezan a manter unha conversación e cando estan a punto de bicarse interrompeos un soldado e arrestaos.
Os soldados levan aos namorados ao pazo Imperial. O Emperador estaba recitándolle uns poemas a Citrón para que lle dise a súa opinión. Cando o Emperador sae da sala aparecen Caleno e Catulo poñendo en marcha o seu plan para roubarlle a medalla, divisan ao Citrón, golpéano e desfanse del. Caleno vistese coas súas ropaxes e ponse a súa barba, Catulo escondese baixo o "triciclium" e volve o Emperador.
Ao chegar os soldados contanlle o sucedido; entran Carmiñae e Manolitus en escea, confesan o seu amor ao pai de Carmiñae; este pide a opinión do sabio que en realidade é Caleno ao que responde que os debería pechar nas celdas. No transcurso da historia Catulo intenta apropiarse da medalla pero fracasa. Despois de encarcear os mozos e desencarcealos unhas veces o verdadeiro Citrón vai avisar a Arpexia de que o Emperador metera na cárcere a Manolitus. A nai chega moi enfadada reclamandolle que solte ao seu fillo e este acede polo medo que ten á aquela muller. Preto do final do libro o narrador pregúntalle aos personaxes que opinan.
O Emperador opina que Arpexia é fermosa, e que ese Imperio necesita unha muller con carácter. Arpexia opina do Emperador que é guapo e que fai moito que esta sola. Asi que deciden casar e aceptan o matrimonio de Manolitus e de Carmiñae.
Esta obra teatral é cómica e divertida. Atopamos moitos personaxes divertidos.
Unha das partes que máis me gustou foi cando Manolitus chega ao bosque onde citou a Carmiñae e ponse a falar en alto coma se estivese só pero alí nos arbustos estaban os soldados un pouco como mofandose del.
Gustoume a parte do narrador cando conta que un dos soldados é muller, facendo alusión a que as mulleres naquela época tamén podían exercer a función de soldado.
Outra parte que tamén me agradou foi cando o Emperador lle recita uns poemas ao Citrón e máis tarde cando Caleno o suplanta ao orixinal; o emperador dille que lle siga lendo poesía e ao non saber leer el invéntaos.
Unha parte da obra teatral que non me gustou foi cando o Emperador manda aos nenos á cárcere e desencarceaos e vólveos encarcear; pareceme que lle dá moitas voltas a esa parte da historia.
O meu personaxe favorito é un dos ladróns; Caleno; pareceme un persoaxe moi cómico posto que ao longo da historia varias cousas me fixeron rir, fai un pouco o papel de gracioso.
O personaxe que menos me gustou foi Carmiñae; pareceume un papel no que non nos revelan moitos datos.
En resumo; ao ser un libro interesante resultoume doádo coller o fio e así puiden lelo rapidamente. 

Engurras

Comentario de Telmo García



Engurras
Paco Roca
El Patito editorial

Este pequeno cómic gustoume moito porque faite ver que os anos pasan para todos, e que as súas consecuencias están aí esperando por nós.

A Emilio diagnostícanlle alzhéimer e dende entón todo cambia para el, xa que a enfermidade obriga aos seus fillos a internalo. Comeza nese momento unha loita entre o Emilio que foi e o Emilio que agora é; entre o home activo do pasado  e o home perdido no olvido do presente.

Esta obra invita a reflexionar sobre o paso do tempo, sobre o  valor da amizade e a infinita soidade que viven algunhas persoas maiores. Cando tes quince anos non pensas en nada do que reflicte este cómic, por iso me encantou lelo, porque me abriu os ollos sobre a vida dos nosos vellos.

Tiven cando o lin unha sensación entre doce e amarga, un gústame e non me gusta ao mesmo tempo porque o libro mostra as facetas máis crueis da vellez como a falta de cariño dos fillos hacia aos pais, os abusos da xente cos velliños e a falta de compañeirismo que a personaxe de Miguel simboliza claramente. A situación que vive a velliña Rosario, vítima do abuso de Miguel,  anoxoume moito. 

Sen embargo, dentro das miserias de sentimentos que mostra o libro, tamén hai unha mensaxe positiva: o amor e a compañía fan máis levadeira a vellez. Ata un malo coma Miguel acaba buscando un amigo e sacrificando todo por estar con el. Ao final da vida parece que o único que nos importa é  non estar só e sentir que alguén nos quere.

Un cómic que eu recomendaría para xente nova e xente vella.

Merlín e familia

Comentario de Francisco Rodríguez


Merlín e familia
Álvaro Cunqueiro
Galaxia


Este foi o primeiro libro que lin do coñecidísimo autor Álvaro Cunqueiro, e a verdade é que foi un libro que me sorprendeu moito xa que as características do período literario en que se encadraba esta obra, as cales tiven que estudar para o último exame, non me pareceron demasiado sorprendentes para que un libro fose totalmente completo. Este libro deixoume un sabor bastante doce, e pode ser que fose por utilizar unha técnica que a min encántame que esté presente nun libro, esta é o feito de ser un libro composto por moitísimas historias distintas que nun principio non teñen nada en común pero que están unidas por un fío condutor polo que se desenvolve toda a trama principal. Este fío condutor consiste en que todos os relatos son contados polo mesmo personaxe, Felipe, e no mesmo ambiente, a súa casa, e todos eses relatos corresponden ás historias que previamente xente lle contara a el cando facían unha visita polo seu domicilio.

Enfronteime a este libro con certo medo principalmente pola antigüidade con que fora escrito, e por ser dun autor de renome coma este, xa que pensaba que tería unha complexidade maior que a miña capacidade de comprensión pero, a pesar dun comezo algo confuso que non me deixou bo sabor de boca, dinlle un voto de confianza e somerxinme nesta nova aventura.

Primeiramente quero destacar que me pareceu moi interesante a función do protagonista, de Merlín, xa que fai coma se fora unha especie de taller ao que todos os protagonista das historias que conta Felipe acuden a Merlín para que lle solucione os problemas que lle suceden e este dunha forma máis ou menos drástica, sempre o suele conseguir.

Se neste conxunto de minirelatos tivera que escoller algúns quedaríame con estes tres: "O espello do mouro" é o primeiro relato que quero destacar porque pareceume moi orixinal o feito sobre o que xira toda a historia, e o que era nun principio un invento que dixera ó futuro, o espello creado por Merlín, sen saber como, comezara a inventar cousas e agora só se podía ver xente tentando salvarse dun final tráxico ao que os personaxes estaban condenados. Este cambio de utilidade tan drástico que sofre o espello foi o que fixo que este relato me gustara tanto, pois non me esperaba que cambiara por completo a súa función ata chegar ó punto que Merlín acaba rompéndoo. O segundo relato que quero destacar é "Os quitasoles i o quitatebras" por ser un relato diferente e por ser un relato que, pese a comezar dunha forma un pouco simple vai crecendo en orixinalidade ata parecerme un dos relatos que máis me gustaron de todos os que levo lidos. Isto digoo porque o feito de que catro xinetes lle traian 3 paraugas a Merlín por orden do Bispo non parece moi emocionante, pero a sorpresa ven cando se descobre que o primeiro paraugas, de cor branco, ten o poder de que, cando se abre o día da nosa señora de agosto, aínda que chova o día soleado non se moverá do ceo. O segundo paraugas, de cor amarelo, ten o poder de que, cando o Bispo fala baixo a súa sombra, este é capaz de falar e de entender todas as linguas. E por último, o terceiro paraugas, de cor vermella, serve para viaxar na noite e que o viaxante, baixo o paraugas, vexa o mundo coma se fose de día. Por todas estas características fantásticas que a min me gusta que esten presentes moito nos libros este relato é un dos meus favoritos. O terceiro e derradeiro relato que escollín foi o pertencente ó conxunto de reatos " Aquel camiño era un vello mendiño", e o relato escollido é "O galo de Portugal". Se escollín este relato creo que foi porque me ocorreu unha cousa que penso que é o que Alvaro quería exercer en nos, os lectores, cando escribiu este libro, disfrutei lendo, a cada páxina que lía desexaba que a seguira outra, porque me pareceu un relato super cómico, o que fixo que me saíra ese sorriso tan máxico e que tan difícil é de conseguir. Pero deixando a un lado o lado cómico penso que a trama é similar á do conto de "O Príncipe Rá" xa que consiste en que un príncipe é convertido nun galo tras un meigallo (ata aquí o parecido con "O Prícipe Rá") e termina nun galiñeiro tras tentar ir onde Merlín para ver se daba solucionado o seu problema.

Estes foron os mellores relatos que me quedo deste libro pola súa orixinalidade,comicidade, e por facer o que debe facer un libro, entreter.

Se lle tivera que poñer un "pero" a este libro sería algo que xa me esperaba que podía estar presente nun libro destas características pero sobre todo desta antigüidade. Este "pero" corresponde a unha sintaxe quizais demasiado elaborada que fixo que, en moitos momentos, non entendera o significado dalgunhas palabras o que dificultou en certa medida unha lectura lixeira.

En definitiva un libro que me deixou un bo sabor de boca pese a ese medo inicial que tiña.

Don Hamlet

Comentario de Raquel García



Don Hamlet
Álvaro Cunqueiro
Galaxia

"Don Hamlet" de Álvaro Cunqueiro é un dos primeiros libros que leo en teatro; ler teatro ao principio impoñiame lelo pero logo de ler este libro decateime de que se che gusta a obra flues por ela coma se fose todo narrativa.
Nos primeiros actos a obra non me chamou moito a atención xa que só hai un acto relevante no que Hamlet descubre de verdade quen é pero decide polo momento non pregoalo aos catro ventos.A acción do libro sucede nos últimos actos cando (polo menos eu) esperaba que Hamlet fose un personaxe temperado e tranquilo,pero non,resulta que reacciona inesperadamente dunha maneira calculadora e violenta co pai,coa nai e mesmo con el.
De feito,o meu personaxe preferido é o dito protagonista xa que como ben dixen ao primeiro parece alguén pacífico e temperado pero ao final móstrase todo o contrario.
Uns personaxes que me chocaron un pouco son Ofelia e o pai Poloño xa que eu optaría por quitalos da historia xa que aparecen e din algunha frases pero non realizan nada relevante.
En resumo,esta peza de teatro amosoume a brillante imaxinación que posuía Cunqueiro.Recomendaríao xa que pese a ser de teatro se fai moi ameno de ler.

Masculino singular

Comentario de Francisco Rodríguez



Masculino singular
Carlos Negro
Xerais

Este é por desgraza, só o cuarto libro que leo deste magnífico autor, e digo só porque a cada libro que leo increméntanse as miñas as gañas de ler outra marabillosa creación de Carlos Negro. Neste caso foi Masculino Singular o libro que lin e a verdade é que me parece un libro perfecto para enseñarlles ás novas xeracións como rachar definitivamente cos estereotipos ou cos problemas de machismo ou a violencia de xénero que tanto dano fan á nosa sociedade e que son un problema gravísimo que estase intentado remendar pero sen conseguilo ata o momento. Esta denuncia cara estes problemas son visibles dende a primeira palabra ata a última, o que fai deste poemario un libro moi reivindicativo pero que á súa vez ten ese toque carlista que introduce ese humor tan bonito que che saca ese sorriso bobo que é tan máxico e que creo que é unha das intencións do autor ao crear unha marabilla coma esta. Tamén pareceume interesantísimo a mestura que fai de todo tipos de poemas : en verso, en prosa, acrónimos.......

Un rasgo que simboliza o bo deste libro é o complicado que é para min escoller os mellores poemas xa que todos esconden un mensaxe oculto que Carlos quere que encontremos nós, os lectores, e que eu, polo menos nuns cantos poemas, penso que conseguín sacar do papel esa mensaxe tan preciada. Aínda que me resultou realmente complexo conseguín facer un pequeno resumo dos poemas que, por estética ou por contido, máis me chamaron a atención: para comezar, "Baldosas". Un poema perfecto baixo o meu punto de vista xa que combina unha estética moi atractiva que dende un primeiro vistazo xa me chamou a atención cun contido que eu polo menos entendín á primeira e que me cautivou especialmente. Baixo o meu punto de vista cada baldosa representa un paso, un paso dunha muller, coma indican os artigos do poema, un paso que representa unha tarde nubrada e gris en calquera casa, un paso que representa o camiño cara o maltrato, un paso que denuncia todas estas situacións que por desgarza estan a ocorrer nesta sociedade con relativa frecuencia. O segundo poema que quero destacar é unha parella de poemas que me marcaron realmente, "Toy Story I e II" son diferentes, cunha linguaxe moi doada consegue dicir algo moi complexo, consegue rachar definitivamente con todos os estereotipos que dende pequenos, nos inculcan ás veces sen querelo. En "Toy Story I" eu entendín a situación de que unha mamá regálalle ó seu fillo/a un tractor verde cun boneco ca pinta se lle ten reservada para o home (pantalón,bigote,granxeiro....), e en "Toy Story II" dase a situación contraria xa que un papá regálalle ao seu fillo/a unha boneca ca pinta reservada para unha muller (trenzas,rosa, sen bigote nin pantalón....). Neste poema chamoume realmente a atención de que en ningún momento se especifica se o regalo recibido por cada pai é para unha nena ou para un neno; penso que ahí (xunto cos últimos versos de ambos os poemas que a min sorprenderonme xa que fai unha denuncia escandalosa) é onde se realiza a maior denuncia de estereotipos do poema xa que en principio e no establecido "o corrente" o regalo da nai iría destinado cara un neno e o do pai cara unha nena pero Carlos deixao no aire para que o lector se de conta de que non ter porqué ser así. Outros poemas que me chamaron realmente a atención foi o de "O Muro" xa que volve a rachar cos estereotipos que nos inculcan desde nenos, e que ademais é un poema que me chamou moito a atención estéticamente. O de " Poética da hora do afeitado" xa que é coma unha burla en forma de enorme ironía da virilidade dos homes mediante o afeitado ou o feito de afeitarse. Ou os de " Codigo de Barras", "Just for Men" e "Delfos".

Sen embargo e por degraza houbo algúns pomas que non conseguín atopar o mensaxe que Carlos mandaba, como é no caso dos poemas: "Materia Estelar", "Batman y Robin " e "Puntos de Fuga".

En definitiva un libro de 9,5 que estou seguro que volverei ler para tentar descifrar eses poemas que ata o momento aínda se me resistiron.

Masculino singular

Comentario de Telmo García



Masculino singular
Carlos Negro
Xerais

Este libro sorprendeume gratamente. Non adoito ler poesía porque non é un dos meus xéneros favoritos, pero con MASCULINO SINGULAR foi diferente. Este poemario podo declarar abertamente que si que me gustou e moito.

Resultoume un libro sinxelo e directo cunhas ideas moi claras sobre a denuncia das inxusticias que viven diariamente as mulleres. É un libro que dá unha patada e un corte de mangas  a todos eses estereotipos patriarcais da sociedade actual onde a violencia contra as mulleres é o pan de cada hora.

Algún destes estereotipos vense nos poemas de ANATOMÍA SEMÁNTICA ,que nos recorda a un caligrama vanguardista, ou nos titulados TOY STORY 1 e 2. Tamén destacaría o poema de O MURO que é o meu favorito de todo o libro. Nel faise unha comparacion entre o masculino e o femenino con moita retranca e ironía e créase un muro poético e visual  de prexuicios que o autor parece invitarnos a derribar.

O libro comeza cun interesante poema que é  unha especie de autorretrato no que Carlos Negro fala do que é, do que lle gustaría ser, do que ten e do que non ten.   Esta parte do libro títulase “Código de barras” e nela xa fai unha declaración de intencións e de novas ideas sobre a masculinidade.  

Pero Masculino Singular non só é poesía reivindicativa e crítica. Outra parte do poemario ten que ver coa defensa da tenrura. A sección de poemas de “Materia Estelar” falan do cambio de actitude que o poeta viviu desde que naceu o seu fillo.  Con el descubriu un novo sentimento tenro e dulce, que fai do afecto un poder único e necesario. Non a violencia e si a tenrura .A mensaxe queda clara: so coa tenrura e o amor sacamos o mellor do home  (masculino) verdadeiro.

Esta obra pareceume orixinal. Unha coitela para as conciencias e un amor para o corazón ao mesmo tempo. Como o propio autor di nun poema  (Técnicas de afeitado) “suave e apurada por fóra, pero cun gume cortante por dentro”. Altamente recomendable para xente con ganas de cambiar mentalidades sobre o machismo e o feminismo.

Masculino singular

Comentario de Vanesa Lalín Pousa



Masculino singular
Carlos Negro
Xerais

 

 

“Masculino Singular” , un libro que me deixou con ganas de seguir lendo , pero non era posible , xa o rematara . Foi tan rápido lelo , que como soemos decir “nun abrir e cerrar de ollos” xa o tiña lido .

Pasoume con él algo inesperado , volvín lelo case todo de segunda , non porque non o entendera , todo o contrario , xa que no fondo era moi sinxelo , todos os poema tratan do mesmo indo dende o machismo ata o feminismo .

Este non foi para min o típico libro de poesía , os cales as veces non me gustan moito , pero aquí cada poema tiña unha forma diferente , se un me parecía orixinal o seguinte ainda era máis , onde o único que os unía era o tema en común que tiñan todos . Eran temas moi reais e que están moi próximos na nosa sociedade , como pode ser a violencia de xénero , as diferenzas , que a sociedade fai entre homes e mulleres , chegándose a crear para min roles que xa están coma preconcebidos , onde cada un é como se tivésemos un papel que facer na nosa vida non podendo cambiar , xa que eso sería o que nos toca facer por ser o home ou muller .

Pero para Carlos Negro esto non é así , eu estou moi dacordo con el , xa que para poder crear unha sociedade boa temos que empezar por admitir e respetar as diferenzas que existen entre as persoas e todo o que nos rodea . Pero esto é moi difícil conseguilo , eu penso que se tivésemos obras similares a esta fariannos polo menos pensar algo diferente .

Todos os poemas gustáronme moito , resúltame difícil elixir un , se o tivera que facer quedaríame co de Baldosas , a súa forma resultoume moi atractiva e orixinal , xunto co seu contido que é dunha muller , para min maltratada polo seu marido , que eu imaxinei que estaría como encerrada entre “catro paredes”, das cales lle resultaría moi difícil saír .

Este libro a pesar de ser tan curto deixou unha gran pegada en min.

 

Masculino singular

Comentario de Andrea García Méndez


Masculino singular
Carlos Negro
Xerais

Este é un libro de poesía curta, pero cun gran contido sobre o machismo e a violencia de xénero.

Nos poemas destas páxinas relátanse diversos poemas pero todos eles teñen en común unha cousa: expresar a violencia de xénero en simples cousas da vida cotiá, por exemplo a cor da roupa, os xoguetes e os seus accesorios, os tratos de homes  á mulleres, a obxectualización da muller no pasado e aínda agora, e por último o valor que se lle atribúe a un ser vivo que fixo que a humanidade estivera viva aínda agora, o ser vivo é a muller. Porque elas pensan, senten, sofren, namóranse moitas veces de quen non deben pero o máis importante é que viven.

Entre tantos poemas houbo un que foi o que máis me chamou a atención e foi este:

1.   Os nenos non choran as nenas non pegan

os padriños dan puros as madriñas dan bicos

os vampiros asustan as vampiresas seducen

os tigres dan medo as tigresas dan sexo

os vellos son verdes as vellas bruxas

os caixeiros dan cartos as caixeiras dan bolsas

os pais fan a patria as nais fan a cama

os soldados a guerra o amor a soldadeira

o mozo o coche a moza o escote

os poetas as musas as poetisas as flores

morfema o masculino o estigma o feminino.

Neste poema demóstranse os prexuízos e as distincións dos homes fronte as mulleres, como se ve que a muller é un simple obxecto e non aspira a máis que a facer a cama, cando en realidade moitas veces fan moito máis que os homes.

Este libro reflicte bastante ben a súa temática, é claro, fácil de ler e curto. Algo que tamén me chamou a atención foi a quen dedicou o libro o autor, a un home, a seu tío.

Por sorte para min miña nai foi a única encargada en aprenderme uns principios e telos claros, as nais en moitas ocasións fan de nai, pai e incluso de avós, vese aí a forza de superación das mulleres.