Recinto Gris

Comentario de Mariña Castro


Recinto Gris
Ledicia Costas
Xerais

Nunha metáfora do holocausto nazi viven os nosos peculiares personaxes. Todos son persoas diferentes ao resto, distintos dos considerados "normais". Inventores, mendigos, tolos...
Que son retidos e explotados polos lobos nunha misión de "limpeza".

"Non son humanos", repítense constantemente os reclusos. Realmente deben pertencer a outra raza, ser doutra especie, auténticos lobos. Pois como podería un ser humano mostrar esas actitudes propias das peores bestas?

O que máis me conquista da historia son as relacións que teñen os reclusos entre eles, que poida xurdir a amizade nun lugar tan escuro e nunhas condicións tan nefastas.
Hai momentos moi tenros que che chegan, que che deixan un doce sabor de boca entre tanta amargura.

O avó, Nube, o neno lepidóptero, Mun o rapaz albino... Todos teñen algo que os fai diferentes e todos teñen algo que os fai grandes. O valor.
Podes humillalos, explotalos, podes quitarlles a identidade, pero non a esperanza. Coa unión e o desexo de vivir poderán saír deste recinto despótico da intolerancia, da hipocresía, deste recinto gris.

Ámote Leo A. Terminal de... chegadas?

Comentario de Denise Varela


Ámote Leo A. Terminal de... chegadas?
Rosa Aneiros
Xerais

Por fin! Xa chegou ata as miñas mans, o último libro da triloxía de Rosa Aneiros, Ámote Leo A. Terminal de... chegadas? Estaba impaciente por poñerme a lelo!

Nesta aventura, Leo decide facer unha viaxe a América, concretamente a América do sur. Isto foi algo que me decepcionou, non que Leo viaxase ata alá, senón que eu esperaba que visitase a América do Norte.

Aínda asi,  encantantoume o xeito de como transmitiu a estancia nestes países. Fíxoo de tal maneira que parecía nun momento, como se ti algunha vez tamén visitaras estes lares tan remotos, singulares e diferentes á nosa cultura. Realmente incrible.

Hai algo que  non me chamou a atención, e é que  dende un principio sempre sospeitei da persoa que deixaba as pintadas de "ámote Leo A." por todo o mundo, e efectivamente non me equivoquei.  O que si me chamou a atención foi o xeito no que o fixo. Realmente esperábame outra cousa, pero foi curiosa e sorprendente, nisto podo asegurar que Rosa me pillou por sorpresa.

O conxunto dos tres libros encantoume. Aprendín moito de Leo, esta rapaza tan valente que decide facer a viaxe ela soa, con todas as consecuencias. A min gustariame seguir os seus pasos, e viaxar ata estes lugares tan alucinantes.  Quizais o de facelo soa sería o que máis medo me dese, sobre todo viaxando a lugares que descoñezo, e realmente quizais foi o que máis me impresionou desta fantástica triloxía.

 

2044

Comentario de Mariña Castro


2044
Eduardo Santiago
Galaxia

"Cando dende a Terra contemplamos unha estela que se atopa a cen anos luz, en realidade estamos vendo o pasado da estrela, como era hai cen anos"

"Fisicamente é imposible viaxar a unha velocidade maior á luz. Algo que non sexa físico, tal vez imaxinario podería gañarlle a partida á luz."

Que peculiaridade ten a data do catro de abril do 2044? O catro é o número da natureza, do concreto, do real e da razón (eu aporto que na cultura xaponesa o 4 é o número da morte e da mala sorte).

O pai de Lena ten planeado facer do día do 14 aniversario da súa filla algo memorable, e chegará a argallar as probas máis enrevesadas que os invitados viran, cuxa solución deberán achar para poder saír desta case perversa idea.

E se as cousas non son o que parecen? E se unha inocente adiviña nunha invitación de aniversario se volve un completo enigma que é crucial resolver? Co simple feito de enviar a invitación á festa comeza o xogo.
Non un xogo calquera, un que porá a proba a intelixencia (e a paciencia) de nove adolescentes que terán que sobrevivir nun tempo imaxinario.

Faite pensar, mantente enganchado e aínda que puidera prever algún pequeno enigma, a maioría fixéronseme imposibles.
Vivín cos personaxes a desesperación e o desacougo, o desexo de saber que se esconde tras os números.

O autor mestura as relacións dos adolescentes (amoríos, disputas, amizade...) coas matématicas e as ciencias, sendo eu pouco amiga deses tres conceptos quedei abraiada con este libro, pois sen dúbida é dos máis orixinais que caeron nas miñas mans.

Aínda que o autor enróllase demasiado...  gustoume!

Corredores de sombra

 Comentario de Mariña Castro

Corredores de sombra

Agustín Fernández Paz

Xerais

Esta é unha das novelas de Agustín Fernández Paz que máis me engaiolou, pola intriga que empapa as súas páxinas e as ganas (case desesperadas)  que provoca no lector resolver o misterio que agocha un cadáver do pasado.

Non hai heroes irreais nesta historia, só os retratos en sepia de mozos que viviron nun cru pasado, que parece tan afastado e esquecido.

A historia é narrada de xeito moi verosímil e os personaxes teñen esa falta de humanidade que os fai tan humanos. Esa capacidade de mirar cara a outro lado para evitar que o seu "reinado" se desmorone.

O tempo pasa, pero os recordos perduran. Os soños truncados, os amigos perdidos, as enemistades formadas...

A nosa protagonista Clara dedicará o verán a tratar de resolver o misterio do morto que leva no faiado do pazo da súa acaudalada familia máis de medio século.

Vivimos con ela o risco que corre na busca de probas e historias, o afastamento de seus pais, o descubrimento do primeiro amor...

Chegas a collerlle cariño despois de todas esas vivencias, pois ela non quere ser coma o resto das neniñas ricas da vila. O seu apelido non lle permite xuntarse con calquera rapaz, nin portarse inadecuadamente, pero ela é unha inconformista que está disposta a chegar ata o final do espiñoso asunto no que se veu envolta a súa familia.

Tantos segredos enterrados, tantas preguntas sen resposta, eses amores que se esvaecen co tempo, esas atrocidades que nunca deberon quedar impunes son os que te van enganchar a este libro.

Moi recomendable!

Poetízate

Comentario de María Framiñán


Poetízate
Fran Alonso
Xerais

Un libro cheo de poesía que nos fai rir, chorar, imaxinarnos paisaxes que describe a poeta ou incluso pensar en momentos ou lugares que ti viviches .

En xeral, este libro encantoume pola sinxeleza á hora de que escriben cada poeta e pola claridade e o ben que se entenden os poemas. Sen dúbida este ano cambiei de parecer en canto o da poesia, cada dia leo máis e gústame máis porque é unha forma de transmitir os teus pensamentos ou sentimentos. Os poemas que máis me gustaron foron:
Dixo : Voume
E tralas súas palabras,
suspendido no aire
quedou un silencio
que ía desfacendose coma unha flor .

Eva Veiga.  Paisaxes do baleiro


E na paixón sorprendeuse
camiño da locura .

Ana Romaní. Das últimas mareas


Pensar que ti estás tamén nesta noite
Na outra banda do silencio
E agardar que esvare paseniño a lúa
Dos teus ollos ós meus beizos
Latexando tremulamente no abismo
Ficaremos.

Ana Romaní Palabra de mar


Quérote,
sen que veñas
ó meu carón
como algo fixo.

 Lupe Gómez  Os teus dedos na miña braga con regra

Xardín de inverno

Comentario de Helena Pereiras Villamayor



Xardín de inverno         
Ledicia Costas
Everest

Xardín de inverno é un libro de poemas que fala da morte e da soidade que pode producir esta. 

En xeral, os poemas gustáronme moito porque neles fálase da tristura que pode producir que a morte dun ser querido apareza na túa vida, porque todo pode dar a volta en moi pouco tempo e sen poder facer nada para evitalo.

Unha cousa que me chamou moito a atención do libro foi que as páxinas estivesen cheas de fermosas fotos relacionadas coa natureza, cousa que me encantou, porque fai que a lectura sexa máis amena.