Un casoiro ben mal amañado Bali Rai Sostelo Blanco
Gustoume moito. Algo longo de máis para o meu gusto pero está moi ben. Fala da presión que ten un mozo punxabi por parte da súa familia. A súa relixión e costumes esínxelle facer cousas que el non aproba, por exemplo casar e ter que formar unha familia cunha moza que non coñece. Por outra parte séntese moi desprezado e infravalorado polos seus, e decide darlles onde máis lles doe e pagarlles coa mesma moeda (se se lle pode chamar así). Ao ler este libro ao principio cóstache un pouco meterte na pel do protagonista, pero cando fas, resulta impresionante. Repito, gustoume moito.
Un casoiro ben mal amañado Bali Rai Sostelo Blanco
Este libro gustoume moito. Amósanos a historia dun rapaz que é punxabi; vainos relatando a historia da súa vida, pero sobre todo fai fincapé nos catro últimos anos, antes de cumprir os 17. A esta idade el terá que someterse a unha voda concertada pola súa familia, tal como manda a tradición. Veremos como ten que sufrir as palizas do seu pai e seus irmáns maiores, ademais da chantaxe psicolóxica da súa nai para que acepte a voda sen remordementos. Pero el non quere aceptar o ter que facer o que seus pais lle digan, xa que ten a idade suficiente para saber que non ten que casar cunha rapaza a que nin sequera coñece, nin atura os insultos racistas que botan en contra do seu amigo Adrián. Neste libro amósanos os valores que teñen impostos moitas crenzas con respecto á tradición. Considero que o que fixo o protagonista era o axeitado e o máis xusto para el, pois non ten por que facer o que outras persoas lle manden por simple capricho. Sei que tamén hai que entender a postura da súa familia, pero creo que por todo o que lle fixeron non teñen perdón, xa que eu non podo pretender que o meu fillo faga en contra da súa vontade o que eu queira. Ademais, a un fillo non se lle pega, non se deixa abandonado emocionalmente. Considero que os que máis valor teñen no libro son o protagonista e o seu tío, xa que é o único que lle deixa elixir o seu camiño.
Recomendo este libro pois non é a típica historia, pero dinos o que pasa nalgunhas culturas alleas a nós. É moi interesante e fácil de ler, porque a pesar do tamaño e das palabras noutro idioma, enténdese perfectamente.
Este libro é estupendo e xa o recomendo dende antes de escribir o que sinto con el e o que me pareceu. É un libro que descoloca moito porque non es quen de meterte nos personaxes, é moi difícil traspasalos, sobre todo, o protagonista. Ten moitos sentimentos que lle doen e que nolos transmite pero dun xeito moi complicado, xa que hai que se poñer no lugar dun criminal atormentado polo pasado pero orgulloso del no presente. O que máis me gustou do libro é o xeito de relatar o crime porque parece coma se un mesmo o estivese vivindo e é moi emocionante. Algo que me chamou moito a atención é a frase "o que máis teme a xente é dar un paso novo". Reflexionei moito sobre ela, e creo que ten razón.
Este curso sigo con parte do meu alumnado lector de 4º de ESO. Hai un ano comentaba as miñas expectativas sobre eles e a lista de libros que lles propuxen. Os resultados tédelos aquí. Hogano, xa nun Bacharelato que nada ten que ver co ensino obrigatorio, sigo crendo que a lectura é parte fundamental da súa formación, e seguirei ofrecendo libros para subir a nota. Por suposto, sempre a partir do aprobado e cun máximo de dúas lecturas optativas por avaliación.
Aquí tedes a lista:
Alcalá, Xavier: A nosa cinza. Galaxia
Amis, Martin: A casa dos encontros. Galaxia
Auster, Paul: Mr. Vértigo. Sotelo Blanco
Balzac, Honoré de: O tío Goriot. Galaxia
Berger, Jhon: Porca terra. Rinoceronte
Blanco Amor, Eduardo: A esmorga. Galaxia
Bradbury, Ray: Crónicas marcianas. Xerais
Calveiro, Marcos: Festina lente. Xerais
Cunqueiro, Álvaro: Merlín e familia. Galaxia
Diéguez, Lois: O canto do Muecín. A Nosa Terra
Dorfman, Ariel e Joaquín: A cidade en chamas. Xerais
Dostoievski, Fiodor: Crime e castigo. Galaxia
Ferrín, Méndez: O crepúsculo e as formigas. Xerais
Flaubert, Gustave: Madame Bovary. Galaxia
Frank, Ana: Diario. Kalandraka
Hesse, Herman: Baixo as rodas / / Siddartha. Galaxia
Huxley, Aldous: Un feliz mundo novo. Xerais
Kafka: A metamorfose / O proceso. Sotelo Blanco
Malvar, Aníbal C.: Unha noite con Carla. Xerais.
Miranda, Xosé: Morning Star. Xerais.
Moure, Teresa: Herba moura. Xerais
Murado, Miguel Anxo: Fin de século en Palestina. Galaxia
Navaza, Gonzalo: Erros e Tánatos. Xerais.
Neira Vilas, Xosé: Querido Tomás. Ediciós do Castro
Otero Pedrayo: O Fidalgo e outros relatos. Galaxia
Pavese, Cesare: Oficio de vivir. Galaxia
Piñón, Nélida: A casa da paixón. Galaxia
Pratt, Hugo: Corto Maltés. Balada do mar salgado. Galaxia
Pullman, Philip: A aurora boreal. Faktoría K
Queizán, Mª Xosé: A Orella no buraco. Galaxia
Rei Núñez, Luís: O señor Lugrís e a negra sombra. Xerais
Reimóndez, María: O club da calceta. Xerais
Risco, Vicente: O porco de pé. Galaxia
Rivas, Manuel: Que me queres, Amor?. Galaxia
Riveiro Coello: As rulas de Bakunin. Galaxia
Salinger: O vixía no centeo. Xerais
Shakespeare, William: Otelo. Macbeth. Galaxia
Smith, Zadie: Da beleza. Galaxia
Stein, Gertrude: Tres vidas. Galaxia
Stoker, Bram: Drácula. Xerais
Sumai, Anxos: Anxos de garda. A Nosa Terra.
Süskind, Patrick: O perfume. Sotelo Blanco
Tabucchi, Antonio: Tristano morre / Afirma Pereira. Galaxia
Tolkien: O señor dos aneis. Xerais
Valenzuela, Ramón de: Non agardei por ninguén. Xerais
Disfrutei moito con este libro e aprendín moito del, sobre o camiño cara ao coñecemento de nós mesmos e as nosas relacións coa natureza, o que ela nos ensina. A historia de Siddhartha, a historia da súa vida, dende a súa infancia ata a súa morte resulta un camiño cheo de bifurcacións e pedras nas que o protagonista tropeza e das que reflexiona e aprende.
Estes dous libros gustáronme moito e este autor apaixóame, xa que o descubrín con "Un home que xaceu aquí", outro libro imprescindíbel na novela negra galega.
Combina misterio, crime, paixón e amor de tal xeito que te perdes na imaxinación, tentando ver todo máis real e claro.
Recomendo ambos, paga a pena pasar o tempo con libros coma estes.
O libro trata da loita dun rapaz pola supervivencia nun mundo de violencia que lle desagrada por completo e que as veces o fai sufrir,pero non ten máis remedio ca seguir roubando e atracando casas xa que a súa orixe humilde lle impide vivir con solvencia e a taberna familiar apenas aporta beneficios.
Despois da morte dos seus pais el debe buscarse a vida confraternizando con perigosos criminais e bandoleiros,dos cales moi poucos son boas persoas. Ás veces atopa algun que lle bota unha man,pero na maioría das ocasión tan só a súa pericia o libra da morte. Ao longo do libro viaxa por case toda a xeografía galega coñecendo personaxes moi variopintos. Nun dos seus atracos coñece a Helena,unha bela moza que protexerá a partir dese dia poñendo en risco a súa propia vida e anteponiendo o ben da arpaza ao seu propio.Xuntos foxen para non seren capturados polos agavelados,que os queren matar,e consegen chegar a Lugo onde arapaza ten uns parentes que a coidarán.Polo camiño sofren múltiples aventuras e percances,sempre baixo a a meaza de seren capturados polos bandoleiros que buscan un tesouro,do cal tan só sabe onde esta o protagonista.
O sentimento máis salientable que me produciu a lectura deste libro foi de simpatía cara aos portugueses, xa que admiro moito a personaxe de Tomás das Congostras pola súa gran valentía. Tamén admiro moito a capacidade do protagonista de antepoñer o benestar alleo ante o seu,sobre todo con Helena,coa que acaba casando e formando unha familia.
Esta foi unha histora que aparentemente tiña un comezo normal, que non se saía fóra do común, e cando semellaba que ía ter un final típico e aburrido, muda de todo.
Gustoume, pero ao mesmo tempo sorprendeume que tivera ese final.
Foi a primeira historia do libro e impactoume.
Castelos na area.
Esta historia, segundo o meu punto de vista é un pouco irreal, xa que me parece difícil que un neno poida ser capaz de matar a un adulto soamente porque xulgou mal a súa obra.
Pero ao mesmo tempo vese reflexado o enfado que se pode cegar a coller nesas idades cando che arrebatan o teu soño.
O amigo Delmiro.
O amigo é unha historia que reflexa moi ben a desconfianza que nos caracteriza aos españois, e en concreto aos galegos. Reflexa como se pode chegar a asesinar a unha persoa soamente por desconfianza.
Paréceme moi mal que se critique á xente soamente polo seu aspecto e non se lle proporcione unha mínima de confianza aos descoñecidos.
Tinta chinesa.
Esta historia plasma sobre papal os extremos aos que se pode chegaren momentos de tensión á hora de ser nominado a un gran premio literario. O asasinato é un extremo que semella difícil de acadar, pero polo que se narra nesta historia semella estar máis preto do que nós pensamos.
Paréceme indignante a competencia e envexa existente nestes circulos supostamente cultos.
Decoración e interiorismo.
Esta historia gustoume moito e pareceume moi graciosa.
O feito de que a muller farta do seu matrimonio se deixase persuadir por aquel aposto mozo facéndose pasar polo seu xefe, pareceume chistoso.
A muller cansa da monotonía do seu matrimonio decide buscar algo de emoción extra-matrimonial, e ao fin resulta enganada e retorna ao seu matrimonio.
O home do saco
Esta historia xunto coa de A proba do alfinete, son as miñas preferidas do libro.
Chocoume moito como un rapaz lle pode coller tanto medo a un personaxe da mitoloxía popular galega, ata o punto de intentar matalo, trabucándose e asasinando ao pai dun amigo.
Quedoulle un gran sentimento de culpabilidade.
A proba do alfinete.
Como xa díxen esta historia é unha das miñas favoritas do libro.
Gústame a actitude do protagonista, que ten un gran afán de superación, e chegou a ser un detective capaz de desenlear un caso da altura dunha axencia de detectives.
Móstranos como detrás de xente aparentemente normal, se pode agochar un traficante de cocaína.
Balangandán
Esta historia non me gustou tanto coma as outras.
Eu non creo nos feitos paranormais, e moito menos nas pitonisas, adiviñas, hipnotizadoras.
A crenza neste tipo de persoas ou feitos paréceme unha mostra de incultura, ademais dunha perda de tempo.
Viva a revolución.
Esta foi outra das historias que me gustou moito. Gustoume moito o afán revolucionario que tiña a xuventude da época, en busca dun cambio necesario. Manifestaban o seu espírito revolucionario, un espirito que quizais a xuventude de hoxe en día non posúe ou mellor dito posuimos.
Tamén me chamou a atención a crueldade coa que se trataba aos contrarios ao réxime franquista.
Vinte pesos de prata.
Esta é a historia que reflexa perfectamente a vinganza.
O irmán supostamente morto na Argentina volve para facerlle pagar ao seu irmán o seu merecido.
Gustoume moito, xa que o irmán da Ponte Vilariño recibiu o seu castigo pagando coa súa propia moeda.
As memorias de Sherlock Holmes Conan Doyle Galaxia
Este libro é moi parecido en canto á estrutura a As aventuras de Sherlock Holmes, os dous teñen relatos breves independentes uns dos outros. As historias son moi interesantes, a sensación de sorpresa está presente en todas elas. Tamén creo que o feito de que sexan relatos pequenos impide que haxa certos fragmentos aburridos ou sen interese, como poden existir nunha historia longa.
Gustoume a parte da loita entre os dous magos. Os contos que sabe a Avoa Ugago son moi interesantes, especialmente os que teñen algunha ensinanza.
É un libro moi bonito, moi fácil de ler. E gusta mesmo pola súa sinxeleza.
Quizais a medida da lectura non debe ser o número de libros lidos, senón o estado en que nos deixan. Que importa se un é culto, está ao día ou leu todos os libros? O que importa é como se anda, como se ve, como se actúa, despois de ler. Se a rúa e as nubes e a existencia dos outros teñen algo que nos dicir. Se ler nos fai, fisicamente, máis reais. Gabriel Zaid
No se defiende que la lectura sea fácil, más bien al contrario, la lectura debe significar descubrimiento, emoción. La lectura tiene que arrastrar al niño o la niña a un esfuerzo por comprender, por desenmascarar misterios. Los buenos libros actúan tensando la cuerda sin que se llegue a romper. Hemos de poner en manos de nuestro alumnado lecturas que propicien el contacto directo con un texto que debe ser recreado, imaginado, vivido, emocionado al fin y al cabo.
La lectura nos sitúa ante un enigma, una adivinanza. En realidad de lo que se trata es de llenar un vacío. La lectura nos entra como entra el aire en los pulmones. El aire no sólo entra y ya está. El aire entra porque en los pulmones hay un vacío y este vacío empuja al aire a entrar. Es este vacío el que hay que llenar, es así como respira la lectura. Hay un vacío que hay que llenar y sólo se puede llenar leyendo. Si no existe la necesidad de conocer, de resolver enigmas, de poco servirá que en casa o en la escuela tratemos de empujar las lecturas hacia adentro.
