Diario de Ana Frank

Comentarios de Noelia Souto Rozados

Diario de Ana Frank
Kalandraka

Páxinas 1-28

A verdade: non sei moi ben como empezar a contar o que me produciu este pequeno fragmento que lin. Para comezar, non entendín o que contaba de que á xente se lle asignou unhas iniciais calquera. Non sei por que hai persoas que non queren rebelar a súa identidade. É un acto de covardía?
Xa centrándome na historia, síntome identificada con Ana nalgúns aspectos; encólleseme o corazón cando describe a súa amizade con Hello; non sei se poderá seguilo vendo agora que marchan a vivir a un lugar que me é imposíbel de maxinar. Alucino coas prohibicións ás que estabas sometidos os xudeus; que importa a relixión se somos todos PERSOAS? Que significa que deban levar a estrela de David?

Páxinas 28-128
Conta como é o día a día dunha persoa escondida. Describe todo: as discusións familiares, o ambiente, as bombas, o medo... todo o que facían para non seren descubertos. Creo que as discusións son inevitables nesas condicións de vida: conviven con outra familia nun espazo pequeno.

Páxinas 128-195
Teño que recoñecer que ata agora o libro non me entusiasmaba demasiado pero esta parte gustoume moito. As reflexións que Ana fai sobre a vida, como en dous anos foi madurando e foi cambiando o seu xeito de pensar. Ás veces non somos o que parecemos... finximos no noso comportamento. Quero destacar a maneira na que fala da súa nai. Creo que todos algunha vez experimentamos ese sentimento de odio cara ás nosas nais. "Que é o amor? O amor é comprender unha persoa, querela, compartir con ela felicidade e desgraza". Si, iso é o amor.

Páxinas 195-311
Agora que coñezo como remata esta historia decepcioneime un pouco, aínda que non me sorprendeu. Estas últimas reflexións sobre ela mesma, iso de ser dúas persoas diferentes nunha soa, creo que nos pasa a todos nalgún momento.
Algunhas veces o libro resúltame aburrido e repetitivo, nas discusións ou cando fala da guerra. Pero é interesante comprobar como Ana foi madurando nestes dous anos de diario. Gustoume a súa reflexión sobre a valentía das mulleres: soldados que combaten cada día para sobrevivir.

O libro gustoume pero menos do que Gracia aseguraba.

Cartas de amor

Comentarios de Cristina Ares Carballude

Cartas de amor
Fran Alonso
Xerais

Ilegal:

O autor advertía ao comezo do libro que non nos iamos atopar coa típica carta de amor ou desamor, e é ben certo, mais esta primeira carta que relata unha muller chegoume ao corazón, gustoume, pero fíxome sentir impotente.
Conta como era a súa vida en Senegal, lugar do que ten que marchar pola pobreza... conseguiríao??

Desde as tebras:
Sabela está detida en Bagdad, escríbelle ao seu home, única esperanza, e cóntalle o que lle aconteceu, conta da guerra e das súas consecuencias. Realmente pide axuda e non sabe que vai ser dela...

Confesión:
O feito de ser homosexual, lesbiana, non cambia o concepto que teñas dunha persoa. Dá igual para a amizade, porén hai xente que xa os despreza pola súa orientación sexual. Parece incrible que aínda suceda, pero é así.

Zé:
Esta carta é preciosa, a desigualdade de xénero é outro dos maiores problemas da nosa sociedade.

O que nunca me preguntaches:
Quedei abraiada. O feito de ser muller parece dar permiso para todo tipo de violacións dos Dereitos Humanos.

Lonxe:
A emigración é algo moi duro, afastarse de familiares e amigos...

O hobbit

Comentarios de Luis Segade Penela


O Hobbit
J.R. Tolkien
Xerais

Este non é o típico libro de historias fantásticas no que hai un mago e o seu acompañante, que conta as súas historias. Este é un libro diferente a todos eles no que o autor plasma as vivenzas dos seus intrépidos aventureiros. É un libro fácil de ler, e no que conta a historia dun hóbbit chamado "Bilbo Bulseiro", quen dispoñía dunha casa (burato-hóbbit) que dispoñía dun gran espazo. El como calquera hóbbit comía moitas veces ao día. Pero un día da temporada estival, visitouno un mago de importante prestixio que se chamaba Gandalf quen lle propuxo que o acompañara nunha aventura. Bilbo, que nese momento disfrutaba dunha vida tranquila, contéstalle que non. Pero nese mesmo instante, recobrou o seu afán aventureiro que herdara dos seus antecesores; máis tarde arrepentiuse de tal cousa.

Desta forma o noso protagonista partiu cara ás Montañas por un tesouro esquecido e defendido por un gran dragón.

O único do libro que non me gustou foi que se pasaba moito nas descricións. Por certo recomendo este libro a todas as persoas que lle guste este xénero.

Made in Galiza

Comentarios de Manuel Maceira Cabaleiro

O libro gustoume moito, porque critica o castelán e a xente de Galicia que o fala, intenta concienciar a xente para que fale galego, senón pode ata desaparecer; pareceume un libro moi fácil de ler, con algunhas historias divertidas e outras non tanto, e recomendaríalle este libro a todos porque é bastante bonito e lese moi rápido. A parte que non me gustou é que ten moitos relatos moi curtos e son difíciles memorizalos.

Made in Galiza

Comentario de Andrea Presas Blanco

Pois non teño moito que dicir deste libro.

Gustoume moito, é un libro de relatos super entretido, conta unhas historias metade de fantasía e metade de realidade. A parte de fantasía é por exemplo cando un home foi comprar palabras, outro que caeu dunha nube...

A parte de realidade é que denuncia a vergoña que ten a xente de falar galego, cousa que non debía ser así xa que a nosa lingua é un dos patrimonios máis importantes que ten Galiza.

Made in Galiza

Comentarios de Damián Santomé Soto

Pareceume un libro moi realista, xa que este libro trata da actualidade galega. Aínda que pareza mentira a xente avergóñase de falar o galego, por exemplo, vas ao médico e parece que non te entende se lle falas galego, entón fálaslle castelán. Non che pasou de cando eras pequeno que os teus pais che falasen castelán aínda qu e eles falasen galego? Este tipo de situacións son as que trata o libro de Sechu Sende, Made in Galiza. Mediante varios conto curtos ou simplemente situacións dentro da vida cotiá amósanos como os galegos vemos reprimido o noso idioma ao saír pola porta da casa. Pareceume un libro moi bo para pequenos e maiores, recoméndovolo.

Made in Galiza

Comentarios de Esther Giadás Caramés

Este libro conta unha chea de historias moi divertidas nalgúns casos, pero todas falan sobre a súa propia lingua. Gustoume porque penso que unha lingua non se debe esquecer e hoxe en día hai moita xente, sobre todo nas cidades, que fala castelán aínda que a súa orixe sexa galego. Non deberían ocorrer este tipo de cousas xa que o lugar de nacemento de cada un é moi importante.

Made in Galiza

Comentarios de Alex Fernández Mosquera

A min este libro pareceume moi interesante, pero ao mesmo tempo, algúns dos capítulos son un pouco raros.

Está moi ben porque trata os problemas polos que está a pasar o galego e como a nosa lingua está menosprezada por parte dalgunhas persoas.

O feito de que os pais galegofalantes lles ensinen a falar castelán aos seus fillos dende pequenos, porque pensan que é unha lingua de máis importancia e nivel que o galego, paréceme moi triste e penoso.

En xeral é un libro que me gustou e gústame a súa temática.

Tonecho de Rebordechao

Comentarios de Jessica Taboada Costa

Este libro é moi interesante, porque unha vez que o empezas a ler segues e segues ata cansar, podes pasar un montón de tempo lendo sen enteirarte. É un libro que gusta a todo o mundo, ou polo menos aos rapaces e ás rapazas..

A min persoalmente gústame moito porque é moi interesante, pola forma de contar os feitos que lle ocorren ao protagonista, polo uso característico da linguaxe que usa o autor... En fin, na miña opinión é un libro moi bonito e recomendo a todos aqueles que non o leron que o fagan, que é un libro que lles vai gustar seguro.

Tonecho de Rebordechao

Comentarios de Moisés Pacheco Lorenzo

A min gústame o libro porque explica historias que son como propias de Galiza. É un libro especial, diferente, que conta as cousas coma se fosemos nós mesmos, e que trata do que nós vivimos todos os días sen nos dar conta de que é precioso. Nesta historia transmítenos como é ou era Galiza, como vivimos e todo isto con moito humor, e -como digo- con galeguidade.