Sangué Sabur

Comentario de Francisco Rodríguez


Sangué Sabur
Atiq Rahimi
Rinoceronte

Este libro de Atiq Rahimi  produciu sentimentos contraditorios en min, xa que pareceume á súa vez monótono e orixinal, interesante e completamente aburrido, con sentimentos de moita pena polas situacións das mulleres e rabia por non poder facer nada, e todo isto en pequenas partes que se entrelazaban deixando finalmente un sabor de boca que non sei se era o que esperaba tanto polas expectativas que tiña do libro coma polas  diferentes opinións que oíra días anteriores e que me animaran a collelo.

Por outra parte, gustoume que tivera un fío que englobara todas as accións a través dos coidados da muller cara ó seu home ferido de gravidade cunha bala na caluga, e tamén, por suposto, os pensamentos que eran principalmente os desafogos e sinceridade da muller cara ao seu home, o cal a priori non se enteraba pero que despois....

Con este libro aprendín a precaria situación que viven países da zona de Palestina, zona musulmá, onde todo, o bo e o malo, faise "por Alá". Xa que  alí pola guerra, á que fai referencia varias veces a muller coas frases "Por momentos disparan, por momentos rezan" que expresan a situación daquela poboación pero que aínda así as mulleres non se queixan xa que aceptan a súa situación de muller e o que iso conleva nesa relixión, o que eu creo que non podería ser.

Encantoume o feito de que o home se convertera na "SANGUÉ SABUR" (ou pedra da paciencia onde os musulmás relataban os seus segredos mais ocultos, os seus problemas, etc. ) aínda que ese feito orixinase ese final tan tráxico que nunca imaxinaría.

En definitiva, un libro que só leria de novo se non quedase outro remedio.